เด็กชั้นบนชั้นล่างวุ่นวายมากต่างก็เป็นเด็กวัยประถมตอนที่วุ่นวายจะวิ่งไปวิ่งมาบ่อยๆบางครั้งก็กระทบการพักผ่อนจริงๆ
ตอนกินข้าวฉินเยว่อดพูดไม่ได้ “เอ๊ะทำไมเด็กชั้นบนไม่เสียงดังแล้วล่ะ”
เฉินชางกลอกตา “คุณกำลังบอกว่าหลังกลับมาพอไม่ได้ยินเสียงหนวกหูจะนอนไม่หลับเหรอ”
ฉินเยว่หัวเราะคิกคัก “เปล่าฉันแค่คิดว่ามีลูกแล้วโหวกเหวกโวยวายมาก”
เฉินชางพยักหน้ายิ้มบอก “พอแล้วรอคุณกลับไปพวกเราก็จะมีลูกกัน!”
ฉินเยว่หัวเราะคิกคักขึ้นมาทันที “คุณคิดว่าคลอดลูกเหมือนเล่นเกมเหรอบอกจะตั้งท้องก็ตั้งท้องนะ!”
เฉินชางก็ดีใจขึ้นมาเขาดึงฉินเยว่มากอดจากนั้นชี้ท้องของเธอแล้วพูดว่า “ได้ยินไหมเจ้าตัวน้อยลูกต้องตั้งท้องแม่ลูกคิดถึงลูกแล้ว!”
ฉินเยว่กลอกตา “เป็นเด็กไปได้!”
หลังทั้งสองคนล้างหน้าแปรงฟันกำลังจะหลับจู่ๆได้ยินเสียงวุ่นวายดังขึ้นมาจากชั้นบนเฉินชางหัวเราะขึ้นมาทันที “เห็นไหมพูดอะไรได้อย่างนั้น! คุณนี่ปากพระร่วงจริงๆ!”
แต่ฉินเยว่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นยืน “ไม่ใช่สิเหมือนจะเกิดเรื่อง!”
ได้ยินฉินเยว่พูดแบบนั้นเฉินชางก็ตั้งใจฟังขึ้นมาก็เจอเสียงฝีเท้าวันนี้ดูวุ่นวายแปลกๆเกิดอะไรขึ้นนะจากนั้นตอนที่ทั้งสองยังไม่ได้ตอบสนองเสียงเคาะประตูปังๆก็ดังขึ้นมาเฉินชางหน้าเปลี่ยนสีรีบลุกขึ้นคลุมเสื้อแล้วเดินออกไป
หลังเปิดประตูก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาพูดด้วยสีหน้าร้อนรนและตึงเครียด “คุณหมอเฉินคุณช่วยดูทีว่าลูกช
