ายบ้านผมเป็นอะไรไป!”
ภายในตึกเฉินชางนับว่ารู้จักเพื่อนบ้านชั้นบนชั้นล่างขึ้นลงลิฟต์บังเอิญเจอกันก็ทักทายกันบ่อยๆแถมตัวเฉินชางก็ค่อนข้างมีชื่อเสียงคนมากมายต่างรู้จักและเป็นฝ่ายเข้ามาทักทายก่อน
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วถามทันที “เกิดอะไรขึ้น”
ชายคนนั้นมีสีหน้าตื่นตระหนก “ท้องเสียเป็นเลือดครับ!”
ได้ยินดังนั้นเฉินชางก็จริงจังขึ้นมา “โทรหา 120 หรือยัง”
ชายคนนั้นพยักหน้า “เพิ่งโทรไปครับ! ผมคิดว่าคุณก็อยู่ใกล้ๆเลยมาถามคุณดูด้วย”
เฉินชางเห็นชายคนนั้นตกใจกลัวจนหน้าถอดสีจึงรีบพยักหน้ารับคำ “ผมจะขึ้นไปดูกับคุณ”
ชายคนนี้เป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษของโรงเรียนกวดวิชานิวออเรนทอลภรรยาทำงานด้านไอทีทุกวันทั้งสองคนยุ่งมากเฉินชางกำลังจะไปฉินเยว่ที่สวมเสื้อเสร็จแล้วก็รีบเดินเข้ามาหา “ฉันไปกับคุณด้วย”
ระหว่างที่พูดทั้งสองก็ตามชายคนนี้ขึ้นตึกไป
หลังเปิดประตูเข้ามาเฉินชางก็เห็นเด็กคนหนึ่งนอนอยู่บนโซฟาสวมแจ็กเกตขนเป็ดทั้งยังห่มผ้าห่มหนานอนอยู่ตรงนั้นตัวสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดอีกคนหนึ่งก็กำลังคลื่นไส้อาเจียนอยู่ที่ถังขยะ!
แม่ของพวกเขาร้อนใจมากเหงื่อท่วมหัวหยิบของในตู้เย็นมาโปะหน้าผากเด็กเพื่อลดอุณหภูมิแต่เห็นชัดว่าเธอดูสับสนมากนอกจากลดอุณหภูมิแล้วก็ยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้นเห็นเฉินชางกับฉินเยว่เข้ามาก็รีบบอก “คุณหมอเฉินคุณรีบช่วยมาดูทีค่ะเด็กสองคนนี้เป็นอะไรไป!”
เฉินชางพยักหน้าเดินเข้ามาหาเห็นชัดว่าสีหน้า
