ยู่ในเขตที่อยู่อาศัยพวกเขาเลิกเรียนกลับบ้านด้วยกันในบ้านฉันก็วางอาหารที่ทำเสร็จแล้วในตู้เย็นเสี่ยวหนานเขารู้ความใช้ไมโครเวฟอุ่นหน่อยก็กินได้แล้ว ”
ไม่นานเฉินชางบอก “ไปโรงพยาบาลก่อนเก็บเลือดตรวจดูความสมบูรณ์ของเลือดจากนั้นก็ตรวจแล็บอุจจาระผมสงสัยว่าอาจเป็นกระเพาะและลำไส้อักเสบ…ไม่งั้นก็เป็นโรคบิดชนิดไม่มีตัวแน่นอนว่าตัดความเป็นไปได้ที่อาหารเป็นพิษออกไปไม่ได้”
“วันนี้พวกคุณกินอะไรหรือ” เฉินชางพลันถาม
แม่ของเด็กชายรีบบอก “ในหม้อหุงข้าวมีข้าวที่ฉันหุงเองจากนั้นกับข้าวเป็นของที่ฉันผัดไว้เมื่อเช้าแล้วเอาใส่ตู้เย็นตอนเย็นกินข้าวต้มซาลาเปาพวกเราก็ไม่เป็นอะไรนะคะ…”
เสี่ยวหนานพลันพูด “แม่ครับตอนเที่ยงผมกินข้าวโปะไข่”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็รูม่านตาหดเล็กลง “ข้าวโปะไข่เหรอ”
แม่ของเด็กชายถามด้วยความสงสัย “ข้าวโปะไข่เหรอใครทำให้ลูกกินนะ”
เสี่ยวหนานบอก “ผมทำกินเองฮะ…เมื่อวานก็กินข้าวโปะไข่เพื่อนๆในชั้นเคยกินกันเยอะมากผมเลยกลับบ้านทำกินเอง!”
พ่อแม่ของเด็กชายไม่ค่อยเข้าใจอยู่บ้าง “แล้วไอ้ข้าวโปะไข่ทำยังไงเหรอใครสอนลูก”
เสี่ยวหนานทนปวดท้องพูดต่อ “แม่…ผมทำเป็นเองครับง่ายๆมากเป็นข้าวโปะไข่ที่อยู่ในการ์ตูนญี่ปุ่น”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเขาอดถอนหายใจไม่ได้เรื่องแบบนี้ไม่ได้เจอในแผนกฉุกเฉินแค่ครั้งเดียวโดยเฉพาะปีนี้!
ช่วงปีนี้เมื่อละครญี่ปุ่นกับการ์ตูนญี่ปุ่นเข้ามาคนมากมายก็เริ่มเลี
