่อยมากนักโดยเฉพาะกับเด็กสองคนที่ยังอายุไม่มากโดยทั่วไปเมื่อเกิดสถานการณ์อย่างขับถ่ายเป็นมูกปนเลือดหรือขับถ่ายเป็นเลือดไม่มีมูกหลายครั้งต้องพิจารณาถึงโรคลำไส้ใหญ่อักเสบชนิดเป็นแผลหรือไม่ก็โรคลำไส้อักเสบเรื้อรัง
นึกถึงตรงนี้เฉินชางพูดฉับไว “เก็บพวกนี้หน่อยเดี๋ยวเอาไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วย”
ชายคนนั้นรีบพยักหน้าลุกขึ้นไปเก็บอุจจาระส่วนทางเฉินชางเดินออกมาถึงข้างเด็กแล้วถามขึ้น
“เสี่ยวหนานนายรู้สึกไม่สบายตรงไหน”
เด็กชายคนโตชื่อเสี่ยวหนานส่วนคนเล็กชื่อเสี่ยวเปยเสี่ยวหนานเช็ดน้ำตาอย่างทรมาน “คุณลุงเฉินผมปวดท้องมากคลื่นไส้อยากอ้วกมากแต่อ้วกไม่ออกนั่นจากนั้นก็เวียนหัวปวดท้องมากครับ”
เฉินชางพยักหน้าพูดกับเสี่ยวหนาน “เอาล่ะนอนก่อนให้ลุงลูบท้อง”
พูดจบแม่ของเสี่ยวหนานก็ให้เขานอนบนโซฟาจากนั้นเฉินชางก็วางมือลงบนท้องแล้วลูบเบาๆอย่างระมัดระวังหลังตรวจสอบหนึ่งรอบเฉินชางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“วันนี้เธอได้กินอะไรไหม”
เสี่ยวหนานส่ายหน้า “พวกเรากินข้าวที่บ้านไม่ได้กินของมั่วซั่วครับ…”
เฉินชางก็หาสาเหตุไม่เจอแล้วการแสดงออกของทางเดินอาหารของเด็กชายในตอนนี้ค่อนข้างชัดเจนแต่ของเสี่ยวเปยหลักๆกลับเป็นไข้
เฉินชางพยายามจำกัดการคาดเดาให้แคบลงอย่างต่อเนื่องพยายามวิเคราะห์สิ่งที่ตัวเองนึกออกสุดความสามารถ
แม่ของเด็กชายก็บอก “ฉันก็ไม่ให้พวกเขาออกไปกินของสุ่มสี่สุ่มห้าที่ข้างนอกน้อยมากปกติจะกินที่บ้านค่ะ”
“เพราะโรงเรียนก็อ
