ดคือ ฉันดันไม่รู้ว่าเป็นเขา!”
“หัวหน้า ตอนนี้ผมอยากลาออกไปที่ศาสตราจารย์เฉินชางแล้ว ผมยังมีโอกาสไหม”
หลังนักวิจัยที่มีอายุได้ยินแบบนั้นก็อดเหน็บไม่ได้ “มารดาเถอะ ฉันยังอยากไปเลย! หุบปากซะ!”
เฉินชางพูดกับทุกคน “นับแต่ตอนนี้ไป ทุกคนกลับบ้านไปก่อน ดูแลลูกกับครอบครัวดีๆ!”
“แน่นอนว่า ช่วงระยะเวลานี้ก็ถือเป็นการหยุดแบบได้เงินเดือนสำหรับทุกคน”
“ทุกคนอาศัยเวลานี้ออกไปพักผ่อน ใช้วันหยุด เพราะวันเวลาหลังจากนี้ ภารกิจวิจัยของพวกเราจะหนักขึ้น!”
“วันที่หนึ่งมกราคมปี 2021 พวกเราจะเริ่มงานอย่างเป็นทางการ!”
ทุกคนต่างพยักหน้า
“ตกลงครับ!”
“ศาสตราจารย์เฉินทรงพลัง!”
ความจริงมกราคมปี 2021 การฝึกงานของเฉินชางก็ใกล้จะจบลง ต้องกลับบ้านแล้ว
ครั้งนี้ กองทัพที่เฉินชางจะพากลับบ้านมีอยู่ไม่น้อย
นักวิจัยสี่ห้าร้อยคน ยังมียี่สิบกว่าคนของไททานีสจากอเมริกา รวมถึงคนในหลืบที่ตัวเองขุดออกมาจากศูนย์ฉุกเฉิน…
นึกถึงว่าคนหลายร้อยคนจะตามตัวเองกลับอันหยางอย่างเกรียงไกร เฉินชางก็รู้สึกเหิมเกริมยิ่ง!
จากนั้นจางมู่ก็พาทุกคนทำพิธียกธงชาติครั้งสุดท้ายอีกครั้ง
ครั้งนี้ธงชาติโบกสะพัดไปตามลม
ทุกคนร้องเพลง ไร้ซึ่งภาระใดๆ
อย่างไรเสีย อยู่ในอันหยางก็
