้สึกเหมือนว่าถ้าวิจัยยาโรคอัลไซเมอร์ชนิดใหม่ขึ้นมาได้ ศาสตราจารย์เฉินต้องให้หุ้นฉันแน่! ถึงตอนนั้น…ฉันก็เป็นมหาเศรษฐีแล้ว!”
“เชี่ย คุณไม่เห็นเหรอว่าศาสตราจารย์ไททานีสก็เข้าร่วมน่ะ หลังจากนี้แรงกดดันที่พวกเราได้รับมีแต่จะสูงขึ้น ไม่มีต่ำลง!”
“ศาสตราจารย์จาง คุณรีบดึงศาสตราจารย์เฉินเข้ามาในกลุ่มเร็ว ให้เขาส่งอั่งเปาหน่อย!”
จางมู่ก็ยิ้มดึงเฉินชางเข้ามาในกลุ่ม
“ท่านประธานเฉินสวัสดีครับ!”
“ท่านประธานเฉินเกรียงไกร ขออั่งเปาหน่อย!”
“นั่นสิ ขออั่งเปาหน่อย!”
เฉินชางย่อมดีใจมาก ยิ้มบอกฉินเยว่ “คุณชอบแจกอั่งเปาไหม”
ฉินเยว่ชะงักเล็กน้อยก่อนพูดอย่างดีใจ “ฉันชอบแจกอั่งเปา!”
เฉินชางยิ้มเล็กน้อยก่อนส่งโทรศัพท์ให้ฉินเยว่พร้อมบอก “ส่งเลย อยากส่งเท่าไรก็ส่งเท่านั้น!”
ฉินเยว่มองเฉินชาง ดมกลิ่นบนตัวของเฉินชางเล็กน้อยก่อนหรี่ตาบอก “ถามความรู้สึกที่ได้เงินนี้หน่อย บอกมาเร็วว่าครั้งนี้ได้มาเท่าไร!”
เฉินชางนอนแผ่ “ไอ้หยา ผมลำบากมาก เจ็บเอวปวดหลังไปหมด!”
ฉินเยว่รู้งานมาก “เดี๋ยวฉันนวดให้คุณ!”
“พูดมาเร็วว่าได้มาเท่าไร!”
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “ไม่มาก หนึ่งหมื่นแปดพันล้าน!”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็ตาโตอ้าปากค้าง “จริงหรือ”
