ล้วเขาไม่จำ กัดอยู่แค่รางวัลโนเบลเล็กๆ เขาขอแค่…สองรางวัลก็พอ!เย็นวันนั้น เฉินชางได้รับเชิญไปยังคฤหาสน์ที่นิวยอร์กจากนั้นก็พบประธานของบริษัทกูเกิ้ลที่นี่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ตัวเลขจำ นวนน้อยๆ เงินพันล้านดอลลาร์ สำ หรับใครแล้วก็ไม่น้อยทั้งนั้นฮันเตอร์เห็นเฉินชางก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นมาจับมือด้วยตัวเอง“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน!”เฉินชางยิ้มเล็กน้อย “ผมอยากพบคุณมานานแล้วครับคุณฮันเตอร์!”ในฐานะประธานบริษัทกูเกิ้ล ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะพบเจอได้เฉินชางคิดว่าวันนี้ฮันเตอร์เชิญตัวเองมาที่บ้านเพื่อคุยรายละเอียดเกี่ยวกับเทคนิคร่วมพิกัดอย่างละเอียดทั้งสองคนคุยกันนานมาก แต่อีกฝ่ายกลับไม่อ้าปากพูดถึงเรื่องนี้!นี่ทำให้เฉินชางแปลกใจขึ้นมาในที่สุด ผ่านไปเนิ่นนาน…ฮันเตอร์ก็ล้วงเช็กออกมาจากกระเป๋าแล้วเขียนตัวเลขแถวหนึ่งบนนั้นหลังเขียนเสร็จ เขาก็ส่งให้เฉินชางโดยตรง มองเฉินชางที่นิ่งอึ้งไม่รู้ควรพูดอะไร!“คุณฮันเตอร์ นี่คือ…” เฉินชางมองเงินจำ นวนยี่สิบล้านดอลลาร์ที่อยู่ข้างบนก็ตกตะลึง!ฮันเตอร์จึงค่อยถอนหายใจ นวดหน้า แล้วถอนหายใจอีกครั้งก่อนบอก “นี่เป็นความตั้งใจของผมเองครับ ถือเป็นการสนับสนุนเงินทุนเริ่มต้นการวิจัยของศาสตราจารย์เฉิน”“ศาสตราจารย์เฉิน คุณอย่าเพิ่งปฏิเสธ” ฮันเตอร์ลุกขึ้นพยุงหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างในหญิงคนนั้นอายุไม่ถึงหกสิบ สวมชุดนอน หลังเห็นทุกคนก็ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เธอมองฮันเตอร์ก่อนนั่ง
