ลงข้างเขาอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็บีบมือของฮันเตอร์แน่น เธอก้มหน้าต่ำไม่เปล่งเสียงนี่กลับกระตุ้นความสงสัยของเฉินชางขึ้นมาทันทีส่วนบรูซกับวอลเตอร์เหมือนไม่แปลกใจ แค่ถอนหายใจตามเนิ่นนาน ฮันเตอร์ก็พยุงหญิงคนนั้นไปที่ห้องนอนอย่างระมัดระวัง ดูออกว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีมากฮันเตอร์เรียกแม่บ้านเพื่อชงกาแฟและเสิร์ฟขนมให้ทุกคนจากนั้นก็นั่งลง“นี่คือภรรยาของผม ชื่อเจนนิเฟอร์ ปีนี้อายุห้าสิบแปดปีเป็นอย่างที่คุณเห็น ความจริงเธอก็เป็นหมอเหมือนคุณ แต่สามปีก่อนเธอเป็นอัลไซเมอร์ หลายปีมานี้สถานการณ์รุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้จะรักษามาหลายวิธีแล้วก็ตาม”“แต่ถึงแม้ระดับความรุนแรงจะลดลง ทว่า…ไม่ได้หยุดลง ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไรเธอจะลืมผม”“เพราะงั้น…ศาสตราจารย์เฉิน ช่วยผมด้วยครับ!”ฟังคำพูดของฮันเตอร์เฉินชางก็เงียบลงก่อนดันเช็กกลับไป “ขอโทษครับคุณฮันเตอร์ ตอนนี้ผมก็ไม่มีความมั่นใจพอในโรคอัลไซเมอร์ครับ”เฉินชางพูดความจริงแต่ฮันเตอร์ส่ายหน้ายิ้มบอก “ไม่ครับ นี่นับเป็นความตั้งใจของผม”“ถ้าถามว่าตอนนี้ใครที่จะทะลวงพาร์กินสันได้ ผมคิดว่าคนคนนั้นจะต้องเป็นศาสตราจารย์เฉินครับ”“คำขอร้องของผมง่ายมาก แค่หวังว่าถึงตอนนั้นศาสตราจารย์เฉินจะช่วยภรรยาของผมได้เท่านั้นเอง”“ผมจะขอบคุณอย่างสุดซึ้งครับ!”[ติ๊ง! กระตุ้นภารกิจ ช่วยเจนนิเฟอร์ หาวิธีรักษาโรคอัลไซเมอร์ จะได้รับ: สาเหตุของโรคชนิดหนึ่ง!]เฉินชางมองรางวั
