า “ผ่านมายี่สิบห้าปีแล้ว!”
จอห์นพยักหน้า “ใช่”
จู่ๆ ไททานีสก็เผยรอยยิ้ม “คุณอยากเริ่มใหม่กับผมไหม”
จอห์นอึ้งไปทันที
เขาหันไปมองไททานีสที่ร้องไห้เหมือนเด็กและยิ้มเหมือนเด็กในเวลาเดียวกัน
ก็จริง!
พวกเขายังจะทำอย่างไรได้
ล้มเหลวก็ต้องยอมแพ้หรือ
ไม่!
แน่นอนว่าจะไม่ยอมแพ้
แม้จะล้มเหลวแต่ก็ยังมีโอกาสเริ่มใหม่
ขอเพียงแค่มาถูกทาง จะเริ่มใหม่อีกครั้งเมื่อไรก็ไม่สาย!
จอห์นมองไททานีสแล้วเดินเข้าไปหา กอดและตบไหล่เขา “เอาเถอะ ใช่ว่าจะไม่เคยแพ้!”
ครู่หนึ่งหลังจากนั้น ไททานีสเช็ดน้ำตาและเผยรอยยิ้ม “ไปกันเถอะ!”
จอห์นก่นด่าพร้อมรอยยิ้ม “ไอ้นี่ ต้องให้ผมคอยช่วยตามล้างตามเช็ดตลอด!”
ไททานีสยิ้มอย่างเบิกบาน “ไอ้บ้านี่ ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณคบกับลิซ่าได้อย่างไร”
สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือเรื่องวุ่นวายและซับซ้อนมากมาย
เก็บของออกจากศูนย์ปฏิบัติการ
เลิกจ้างบุคลากร
จัดการเรื่องต่างๆ กับบริษัทและกลุ่มนักลงทุน
เอาเป็นว่าซับซ้อนและละเอียดอ่อนมาก
แต่ไททานีสกลับไม่กลัว
ตอนนี้สิ่งที่เขากลัวไม่ใช่ความล้มเหลว
แต่กลัวการแพ้อย่างไม่ชัดเจน
เขาอยากรู้มากว่า เฉินชางค้นพบเส้นทางนี้ได้อย่างไร
เรื่องนี้กวนใจเขาอยู่นานมากแล้ว!
คิดไม่ตกเสียท
