เขาคิดว่า คงจะมีคนบางส่วนไปต่างประเทศ เหลือเท่าไรก็เท่านั้น!
แต่คิดไม่ถึงว่ากลับไม่มีคนยอมไปเลย!
น่าตื่นเต้นจริงๆ
และ…สะใจมาก!
ทุกคนเห็นว่าเพื่อนที่เคียงบ่าเคียงไหล่ของตนไม่ไปต่างประเทศแล้ว ชั่วขณะนี้ในใจต่างตื่นเต้นขึ้นมา
“ได้ชวนคุณไปดื่มเหล้าอีกแล้ว!”
“เฮ้ พี่ชาย วันหลังไปกินเกี๊ยวบ้านพี่นะ ซ้อทำอร่อยมาก!”
“ไสหัวไป!”
“ฮ่าๆ…”
พวกผู้อาวุโสเห็นฉากนี้ ก็แอบหันหลังกลับไปเช็ดน้ำตา
มีความสุขมากจริงๆ
ดีจังเลย!
แบบนี้ดีมาก…
จางมู่ลุกขึ้นยืน ค่อยๆ เดินขึ้นเวทีทีละก้าวและหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะอีกตัว
เขาหยิบจดหมายแนะนำขึ้นมาฉีกทิ้ง
ทุกคนเห็นฉากนี้ต่างหัวเราะขึ้นมา
“ผู้อำนวยการจาง เก็บไว้เถอะ เกิดวันหนึ่งเราจะไปล่ะ!”
“จริงครับ!”
เห็นทุกคนเริ่มล้อเล่นกัน จางมู่พลันยิ้ม
“ถึงตอนนั้นผมจะเขียนให้พวกคุณด้วยตัวเอง!”
หลังจากพูดจบ จางมู่มองทุกคนพร้อมพูดว่า “ทุกคนไม่ไปแล้วใช่ไหม”
“ไม่ไปแล้ว!”
“ใช่ครับ ไม่ไปแล้ว!”
จางมู่พยักหน้า “ได้ครับ งั้นผมจะโทรบอกข่าวนี้กับศาสตราจารย์เฉิน! บอกเขาว่าแม้ยังไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ตามที่นัดหมายกัน แต่เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไป พูดแบบนี้ดีไหมครับ”
จางมู่พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาเฉินชาง
แต่โทร
