ยาวๆ บ่นกับตัวเองอยู่ตรงนั้นอย่างเรื่อยเฉื่อย
“เป็นความผิดของพวกเราเองที่ไม่ได้ให้การสนับสนุนค้ำจุนพวกเขา”
ปีนี้ฉีเหลียนซานเพิ่งอายุหกสิบสามปี แต่ดูเหมือนชายชราวัยเจ็ดสิบ ผมขาวโพลนไปนานแล้ว เนื่องจากอดนอนตรากตรำมายาวนาน สีหน้าจึงค่อนข้างหมองคล้ำ
จางมู่อดกล่าวไม่ได้ “ผู้อำนวยการครับ ตอนนี้ทุกคนยังไม่ออกจากตำแหน่ง”
“ผม…ผมยังไม่ได้อนุมัติครับ”
ฉีเหลียนซานถอนหายใจ “อนุมัติไปก็ไม่เป็นไรหรอก”
“ผมยังแบกรับ…ให้ได้!”
พอพูดจบ จู่ๆ จางมู่และอวี๋ซวงหย่งก็สังเกตเห็น ไม่รู้ว่าแผ่นหลังของชายชราค้อมลงตั้งแต่ตอนไหน หรือเป็นเพราะอายุมากแล้ว
เรื่องแบบนี้ ต้องมีคนรับผิดชอบแน่นอน
เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้น จางมู่คุมไม่อยู่แล้ว
“ศาสตราจารย์จาง คุณกังวลไปแล้ว เรื่องนี้ไม่กระทบถึงคุณหรอก”
ถึงแม้น้ำเสียงของฉีเหลียนซานจะแก่ชราลง แต่ยังหนักแน่นอยู่
จางมู่ถอนหายใจ “ผู้อำนวยการ ผมไม่กลัวที่ต้องรับผิดชอบครับ”
แต่พอพูดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ จางมู่ก็เอ่ยว่า
“ผู้อำนวยการ อันที่จริง…พวกเรายังมีโอกาสครับ ผมยังไม่ได้ยื่นอนุมัติจดหมายลาออกของพวกเขา”
“ผมบอกพวกเขาว่า ผมขอเวลาหนึ่งอาทิตย์ ถ้าแก้ปัญหาไม่ได้ ผมจะอนุมัติให้ทุกคนลาออก”
ฉีเหลียนซานตะลึงงัน “ห
