บใจตนเท่านั้น เฉินชางกลับตะลึงงันในทันใดเพราะคำพูดประโยคหนึ่งของขงเสี่ยงหมิง!
“เสี่ยวเฉิน เรื่องศูนย์วิจัยโรคพาร์กินสัน นายมาทำที่เมืองอันหยางเถอะ!”
“ฉันจะจัดหาตึกสองหลังให้นายใช้เป็นศูนย์ปฏิบัติการ!”
“ฟังมีอีกนะ บุคลากรพวกนั้น หลังจากนายพากลับมาแล้ว ฉันจะจัดการปัญหาการว่าจ้างสมาชิกครอบครัวกับปัญหาเรื่องการศึกษาของบุตรหลานให้เอง!”
“ขอแค่เป็นบุคลากรมีความสามารถ ฉันจะจัดหาที่พักค่าเช่าต่ำในเขตไฮเทค [1] ให้”
“เรื่องการศึกษาของเด็กๆ พวกเราจัดตั้งโรงเรียนประถมและโรงเรียนมัธยมให้โดยเฉพาะได้!”
เฉินชางฟังคำพูดขงเสี่ยงหมิงจนตะลึงตาค้างไปแล้ว “ลุงขง… นี่… นี่เอาจริงเหรอครับ”
ขงเสี่ยงหมิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ฉันต้องหลอกนายด้วยเหรอ”
นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลย! แต่ว่าการทำเรื่องดีก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น มอบตึกสองหลังในเขตไฮเทคให้ แถมยังแก้ไขปัญหาเรื่องที่พักอาศัยให้คนหลายร้อยคนอีก! ดึงดูดคนมีความสามารถมายังเมืองอันหยางได้จริงๆ มองในระยะยาวแล้วนี่เป็นเรื่องดีแน่นอน แต่ว่า! ถ้าต้องการอนุมัติโครงการแบบนี้ แม้แต่ขงเสี่ยงหมิงเองก็ต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลเช่นกัน
“ขอบคุณครับ! ขอบคุณมากครับลุงขง!”
ขงเสี่ยงหมิงเอ่ยยิ้มๆ “พยายามเข้าล่ะ นี่ฉันทุ่มสุดตัวเลยนะ จากนี้ก็เป็นหน้าที่นายแล้ว!”
เฉินชางตอบรับด้วยความซาบซึ้ง คลี่คลายปมที่ยากที่สุดได้แล้ว ตนแค่ต้องเค้นกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อจัดการ! “ได้ครับ!”
แต่ว่าจากนี
