หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมา วางลงบนโต๊ะเอกสารหนาเป็นตั้ง!
จางมูตบเล็กน้อย ค่อนข้างสะท้อนใจ เขาถามแบบยิ้มๆ “คุณรู้ไหมครับว่านี่คืออะไร”
“นี่คือใบลาออกและคำร้องขอโยกย้ายจำนวนสองร้อยแปดสิบสองฉบับ!”
พูดมาถึงตรงนี้จางมูอดหัวเราะหยันตัวเองไม่ได้
“ทีมเรามีทั้งหมดสี่ร้อยสามสิบคน ตอนนี้ออกไปทีเดียวครึ่งหนึ่ง ทีมแตกแล้วยังจะทำวิจัยอะไรได้อีก!”
พอได้ยินประโยคนี้พวกเฉินชางทั้งสามตกใจทันที!
“ทำไมออกกันเยอะขนาดนี้ล่ะ”
ฉีข่ายลุกพรวดขึ้นมา!
ว่ากันตามจริงเขาคิดแล้วว่ามีคนออกไปเยอะแต่ไม่คิดเลยว่า… จะออกไปเกือบครึ่ง!
จางมูคลึงถ้วยชาในมือ สีหน้าค่อนข้างหดหู่เช่นกัน
“รังไม่อยู่ นกจะทำอะไรได้”
“โครงการนี้ของเราเดิมทีมีสมาชิกหนึ่งร้อยเก้าสิบคน ต่อมารับเพิ่มอีกสองร้อยกว่าคน”
“แต่ว่าทำวิจัยมาห้าปีแต่ไม่ได้ผลสรุปเลย ผู้นำภายในเปลี่ยนแปลงไปหลายรุ่น เงินก็ไม่รู้ว่าไปไหนแล้ว ถึงยังไงก็ใช้ไปเยอะมาก”
“พอเบื้องบนลงมาตรวจสอบ ผลลัพธ์ไม่ได้ตามเป้าหมาย ผู้อำนวยการฉีก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน หลังจากประชุมหารือกันรอบหนึ่งก็ตัดสินใจชะลอโครงการนี้ไว้ก่อน”
“แต่ช่วงนี้ศูนย์ปฏิบัติการไททานีสในต่างประเทศกำลังรับสมัครคนอยู่ คนส่วนใหญ่อยากไปลองดูทั้งนั้น”
