งมูไม่ถือตัวเลย โบกมือพลางพยักหน้าให้ทุกคน โรงอาหารเสิร์ฟอาหารชุดมีจานเนื้อสองอย่าง จานผักสองอย่าง น้ำแกงหนึ่งถ้วย
รสชาติดีทีเดียว โภชนาการครบถ้วน เฉินชางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อาหารของศูนย์อร่อยดีนะครับ”
จางมูได้ยินก็ยิ้มอย่างภูมิใจ “ครับ โรงอาหารมีงบอุดหนุน เฉพาะค่าอาหารเฉลี่ยต่อหัวอยู่ที่ห้าสิบหยวน”
เฉินชางตะลึงไปทันที!
ถึงแม้อาหารจะอร่อยแต่ว่า… ยังดูด้อยจากอัตราห้าสิบหยวนไปมากเลยไม่ใช่เหรอ
หลังกินข้าวเสร็จจางมูพาทุกคนมาที่ห้องทำงานของตน ชงชากาหนึ่งมาให้ทุกคน
“คือว่า… ผมก็ไม่ใช่สายชาไม่สันทัดเลย ทุกคนเลือกดื่มได้ตามสบายนะครับ”
จางมูหัวเราะ เฉินชางสังเกตเห็นว่าจางมูคนนี้เป็นมิตร เข้าถึงง่ายมาก ดูธรรมดาทั่วไป
ถ้าเดินอยู่บนท้องถนนมีโอกาสสูงที่จะเห็นเป็นคนเดินถนนทั่วๆ ไป
แต่คนแบบนี้กลับเป็นบุคลากรสำคัญระดับประเทศ!
จางมูมองคนทั้งสามจากนั้นก็เอ่ยขอโทษเฉินชางด้วยรอยยิ้ม “ศาสตราจารย์เฉินขอโทษจริงๆ นะครับ!”
“ผมทราบเป้าหมายที่คุณมาในวันนี้แต่ว่า… ผมอาจต้องทำผิดต่อเจตนาดีของพวกคุณ ผม… ทำไม่ได้ครับ!”
พอได้ยินประโยคนี้เฉินชางสบตากับฉีข่ายและหยางหลานเล็กน้อย
ถึงแม้จะเตรียมตัวกับเรื่องแบบนี้ไว้แต่แรกแต่พอพูดออกมาจริงๆ ก็ยังค่อนข้างรับได้ยากอยู่ดี
เฉินชางถามไปตามตรง “ศาสตราจารย์จางมีปัญหาอะไรพวกเราหารือกันได้คุณว่าถูกไหมครับ”
จางมูพยักหน้า “ใช่ครับแต่ว่านี่ไม่ใช่ปัญหาของผมคนเดียว”
พูดมาถึงตรงนี้จางมู
