บทที่ 665 การตัดสินใจของจูชี
ถึงอย่างไรต้าเป่าก็อายุมากกว่า มีหลายอย่างที่เขาสามารถทำด้วยตัวเองได้แล้ว
เมื่อเทียบกันแล้ว เอ้อร์เป่ายังทำได้ไม่ดีเท่าเขา
ที่เขาถามเช่นนี้ก็เพราะอยากได้คำสัญญาจากเอ้อร์เป่านั่นเอง
เอ้อร์เป่าหลงกลดังคาด “ใช่แล้ว อาเล็ก พวกข้าไม่ใช่เด็กเล็กเหมือนซานเป่ากับซื่อเป่าแล้วนะขอรับ พวกข้าสามารถกินข้าวด้วยตัวเองและใส่เสื้อผ้าเองได้แล้ว”
“ท่านเห็นไหมขอรับ อาเล็ก เอ้อร์เป่าพูดถึงขนาดนี้แล้ว ท่านยังต้องห่วงอะไรอีก?” ต้าเป่าพูดต่อไปพร้อมรอยยิ้ม
นอกจากตัวเขาเองแล้ว ในหมู่พวกเขาไม่มีใครคิดทันอุบายเล็ก ๆ ของต้าเป่าเลยสักคน
เอ้อร์เป่ายังรับประกันต่อไป จูชีฟังแล้วก็เริ่มจะคล้อยตาม
“แต่…” จูชีก็บอกไม่ถูกว่าตนเองกังวลเรื่องอะไร แต่รู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
“แต่อะไรหรือขอรับ? อาเล็ก พวกข้าดูแลตัวเองได้แล้ว ท่านยังกังวลเรื่องอะไรอีก?” อย่าเห็นว่าต้าเป่าอายุยังน้อย แต่ความคิดอ่านกลับปราดเปรียวยิ่งนัก หลอกลวงคนอื่นไม่ได้ แต่หลอกลวงจูชีกับเอ้อร์เป่านั้นไม่มีปัญหา
เขาทำท่าไม่เข้าใจ “อาเล็ก ท่านคงไม่ได้ถูกพ่อข้าหลอกได้แล้วหรอกนะ? พ่อข้าอาจไม่มีเจตนาร้าย แต่อาเล็ก ท่านลองคิดดูนะ ปกติแล้วท่านอยู่กับพวกข้านานกว่า หรือพ่อข้าอยู่กับพวกข้านานกว่า?”
จูชีไม่อาจปฏิเสธเรื่องนี้ได้ “ข้า”
เขาเข้าใจว่าเมื่อเทียบกับคนอื่น เขาสนิทสนมกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่ามากที่สุดแล้ว
“นั่นก็ถูกแล้ว” ต้า
