ติบ่อยๆ
ที่สำคัญที่สุดคือยังเป็นองค์การสาธารณประโยชน์
ตอนนี้เอง มีสายมาจากแผนกพยาบาล
เสี่ยวเคอวางสายก่อนลุกขึ้นแล้ววิ่งมาที่ห้องทำงาน “เขตเฉาหยาง…ที่เขตชุมชนยูนิตหนึ่ง ตึกหมายเลขสอง มีหญิงชราหายใจลำบากเฉียบพลัน เรียกรถพยาบาลแล้วค่ะ”
แพทย์ที่อยู่เวรปกติมีหัวหน้าโหวเป็นกลุ่มสอง เขากำลังจะจัดคนไป เติ้งหมิงก็รีบลุกขึ้นมา
“หัวหน้าโหว ให้ผมไปเถอะครับ!”
หัวหน้าโหวมองเติ้งหมิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนที่กำลังจะปฏิเสธ เฉินชางก็บอก “คุณไปกับผมแล้วกัน!”
โหวเลี่ยงมองเฉินชางก็อึ้งไปทันที “ศาสตราจารย์เฉิน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้…”
เฉินชางยิ้มบอก “พวกคุณกำลังยุ่ง ผมว่างอยู่พอดี
เติ้งหมิงใช่ไหม เตรียมออกเดินทางกันเถอะ!”
เติ้งหมิงตาลุกวาว รีบลุกขึ้น “ครับ!”
ระหว่างที่พูด เขาก็รีบลุกไปเตรียมอุปกรณ์ช่วยเหลือ
เสี่ยวเคอมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน ให้ฉันไปด้วยไหมคะ”
เฉินชางส่ายหน้า “คุณไม่ต้องไปแล้ว”
บอกตามตรง สองวันนี้เติ้งหมิงอัดอั้นจนใกล้บ้าแล้วจริงๆ
หลังจากองค์การแพทย์ไร้พรมแดนมา เดิมทีนึกว่าศูนย์ฉุกเฉินของเมืองหลวงมีแรงกดดันสูง ความท้าทายค่อนข้างมาก แต่นึกไม่ถึงว่า…
คนเขาแข็งแกร่งจริง แต่เวียนคิวมาไม่ถึงเขาแม้แต่นิดเดียว
