จากผ่านการรักษาที่ล้มเหลวมามาก วิลเลียมเองก็สิ้นหวังแล้ว
พอได้ยินว่ายังมีโอกาสเขาก็เหมือนคนจมน้ำคว้าขอนไม้ท่อนสุดท้ายไว้ได้ จะยอมปล่อยได้อย่างไร
เฉินชางพยักหน้า “เป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพะยะค่ะ แต่การผ่าตัดมีความเสี่ยง พระองค์น่าจะรู้อยู่แล้ว”
วิลเลียมยิ้มขื่นพร้อมส่ายหน้า ความโศกเศร้าและจนปัญญาแวบเข้ามาในสายตา
ท่าทางดูเศร้าแต่ไม่ทิ้งความสูงส่ง ทำให้เฉินชางอึ้งไป ความสูงส่งของขุนนางฝังลึกเข้าไปในกระดูกจริงๆ
ให้ตายเถอะแม้แต่ตอนเศร้ายังดูสง่าขนาดนี้ วิลเลียมพูดพร้อมยิ้มขื่น
“การมีชีวิตอยู่ทำให้ผมรู้สึกทรมานมาก ความเจ็บปวดแบบนี้… ทำให้ผมเหมือนตายทั้งเป็น
ขอเพียงแค่บรรเทาความเจ็บปวดได้ ผมก็ยินดีที่จะเสี่ยง”
เฉินชางเห็นแบบนี้ก็อยากไปหยิบหนังสือยินยอมการรักษาและหนังสือแจ้งการผ่าตัดมาก
น่าเสียดาย… แบบนี้ดูไม่ค่อยเป็นไปได้นัก
ต้องให้เจ้าชายไปหารือกับสมเด็จพระราชินีนาถในช่วงเช้าวันนี้ก่อนจึงจะตัดสินใจได้
เกิดในครอบครัวใหญ่มากอำนาจก็ยุ่งยากเหมือนกันนะ
