เฉินชางและฉินเยว่ไม่ได้ไปบ้านใหม่ แต่มาที่ตึกพักอาศัยสำหรับบุคลากรของโรงพยาบาลอันดับสอง หรือก็คือบ้านพ่อตานั่นเอง ที่นี่มีสามห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น เป็นอาคารที่พักประจำหน่วยงาน วัสดุที่ใช้สร้างในสมัยนั้นฉินเสี่ยวยวนเป็นคนสั่งมาเอง ยังคงมีความน่าเชื่อถือมาก เหล่าฉินเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล แผนผังและชั้นที่เลือกล้วนยอดเยี่ยมมาก เป็นห้องชุดขนาด 145 ตร.ม. ขนาดสามห้องนอนพร้อมด้วยห้องครัวและห้องนั่งเล่น แต่ห้องนอนใหญ่มาก ฉนวนกันเสียงก็น่าจะ… ยอดเยี่ยม พอฉินเยว่กลับมาอยู่บ้าน นิสัยจอมเผด็จการน้อยก็แผลงฤทธิ์ออกมา!
เธอนั่งอยู่บนโซฟาคุยสัพเพเหระกับจี๋หรูอวิ่น เหล่าฉินมีฐานะเป็นเบ๊ประจำบ้าน เขาล้างองุ่นแล้วนำไปให้สองแม่ลูก กินไปคุยไป การกลับมาอยู่บ้านของฉินเยว่และเฉินชางทำให้คนในบ้านมีความสุขมาก
“เฉินชางทำงานหนักจริงๆ!” จี๋หรูอวิ่นมองฉินเยว่ด้วยความกังวล เอ่ยอย่างเป็นห่วง “เยวเยว ลูกต้องหาเวลาคุยกับเฉินชางบ้างนะว่าอย่าทำงานหนักขนาดนั้น ยังไม่ทันสามสิบเลย เสพสุขกับชีวิตให้ดีเถอะ!”
ฉินเสี่ยวยวนเอ่ยแย้งทันที “ผู้ชายต้องก่อร่างสร้างตัว เป็นสิ่งที่ลูกผู้ชายพึงกระทำ ผมคิดว่าดีมากแล้ว เยวเยว ลูกอย่ากลายเป็นภาระของเฉินชางล่ะ ต้องเป็นภรรยาที่ดี…”
“คุณเงียบไปเลย!” จี๋หรูอวิ่นเอ่ยขัดทันที เหล่าฉินรีบหุบปากแล้วมองเวลา “ผมจะไปอุ่นน้ำแกงไก่สักหน่อย” เขาตระหนักถึงสถานะภายในครอบครัวของตนดี พอเห็นเหล่าฉินเ
