จากประสบการณ์!
แบบเดียวกับการทำวิจัย และทำโปรเจกต์
พาร์กินสันในตอนนี้กับหัวใจไม่หยุดเต้นในตอนนั้น ทั้งสองอย่างมีแนวคิดและความคืบหน้าที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ความสามารถของตัวเองคนเดียวมีจำกัดจริงๆ
ทำอะไรได้ไม่มาก
แทนที่จะดึงดันทำอะไรด้วยตัวคนเดียว ไม่สู้วางแผนแบบภาพรวม
ตอนนั้นเฉินชางลงแรงไปกับการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้นทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลังไปมากมายขนาดไหน
บอกตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าสวีจื่อหมิงปฏิบัติกับตัวเองแบบตรงไปตรงมา ทั้งการวิ่งไปวิ่งมาของพวกหวังทง ไหนเลยเขาจะพัฒนารวดเร็วขนาดนี้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหัวใจไม่หยุดเต้นในตอนนี้ที่วิจัยถึงส่วนสำคัญแล้ว
ส่วนการวิจัยฟื้นฟูทางเดินอาหารของศัลยกรรมทางเดินอาหาร เฉินชางอาศัยความร่วมแรงร่วมใจของทุกคนจึงพัฒนาขึ้นมาได้
มิหนำซ้ำ ในขั้นตอนการพัฒนาแนวคิด ก็คือการวิ่งไปวิ่งมาในโรงพยาบาล
ไม่มีความช่วยเหลือจากทุกคน อย่าว่าแต่อย่างอื่นเลย แม้แต่ ‘คู่มือและเทคนิคการใช้กล้องส่อง’ นี้ก็ไม่แน่ว่าจะสร้างออกมาได้ยอดเยี่ยมตามเวลาที่กำหนด
ไม่มีหนังสือเล่มนี้!
นับประสาอะไรกับแนวคิดฟื้นฟูทางเดินอาหารในการศัลยกรรมทางเดินอาหารของเฉินชาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความน่าตื่นตะลึงในงานประชุม
