การทุเลาโรคไม่ใช่เหรอ”
ทุกคนงุนงง
เหมือน…
จะมีเหตุผลจริงๆ
“บางทีศาสตราจารย์เฉินก็เชี่ยวชาญแผลไฟไหม้มั้ง”
ทันใดนั้น…
ในห้องก็ตกอยู่ภายใต้ความเงียบงัน
หลังความเงียบผ่านไปราวสองนาที ทุกคนก็พากันแยกย้าย ทำงานของตัวเอง
ศาสตราจารย์เฉินทำอะไรไม่เป็นบ้าง!
ถ้ามี เดี๋ยวก็เป็นเอง!
ถ้าเฉินชางได้ยิน จะต้องเหลอหลาเป็นแน่
ความจริงผมไม่ได้เก่งอย่างที่พวกคุณจินตนาการสักหน่อย
…
บนทางด่วน รถปอร์เช่ พานาเมร่าแล่นบนถนนด้วยความเร็วสูง
ในรถ ฉินเยว่มองเด็กสาวหัวล้านที่อยู่ด้านข้าง อดนับถือไม่ได้!
“คุณอายุเท่าไร”
“อายุยี่สิบสองปีค่ะ!”
“ชื่ออะไรเหรอ”
“จ้าวหย่าซือค่ะ”
เฉินชางกำลังขับรถ ฉินเยว่กับจ้าวหย่าซืออยู่ข้างหลัง
กับเด็กสาวที่ยินดีปลูกผิวหนังช่วยพ่อคนนี้ ทั้งสองคนรู้สึกค่อนข้างนับถือ
ไม่พูดถึงว่าตัวเลือกนี้ยากเย็นขนาดไหน แต่…ความกล้านี้ ควรค่าแก่การชื่นชม
บาดแผลไฟไหม้แปดสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ทั่วร่าง ตอนนี้น่าจะอยู่ในภาวะช็อก เฉินชางนึกถึงลักษณะของชายวัยกลางคนในรูป ก็อดถอนหายใจไม่ได้
จากเมืองหลวงมาถึงตงหยางใช้เวลาสี่ชั่วโมงครึ่ง
เฉินชางครุ่นคิดขั้นตอนการรักษาต่างๆ ในหัว
รถจะถึงอันหยางตอนบ่ายสอง
ระหว่างทาง ทั้งสามคนไม่ม
