ธิบาย “กินมันเทศเพราะความจำเป็น ถ้าเลือกได้ก็กินข้าวสวยจะดีกว่า”
“ข้าขายมันเทศไปแล้วค่อยซื้อข้าวสารก็ได้นี่?” คนผู้นั้นก้มหน้า น้ำเสียงก็เบาลง กล่าวอย่างลึกลับว่า “พวกเจ้าไม่เคยได้ยินหรือว่าปีที่แล้วสกุลจูก็พึ่งพาการขายมันเทศทำเงินได้ไม่น้อย พวกเจ้าคิดดูสิ ปีนี้พวกเขาจะส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเข้าสำนักศึกษาเชียวนะ ถ้ามันไม่ทำเงินแล้วจะส่งไหวได้อย่างไร?”
“ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าบ้านพวกเขาก็อยู่ที่สำนักศึกษามาตลอดไม่ใช่เรอะ?”
“ไม่เหมือนกัน ที่ผ่านมาคือไปอยู่เป็นเพื่อนจูชี คราวนี้ถึงจะเป็นการไปเรียนหนังสือจริง ๆ จัง ๆ”
……
ขณะที่คนข้างนอกกำลังคาดเดากันอยู่ คนสกุลจูก็กำลังหารือกันเรื่องที่ว่าจูชีจะไปเรียนที่โจวเสวียดีหรือไม่
จูต้ากับจูเอ้อร์คิดว่า ในเมื่อโจวเสวียเป็นสถานศึกษาของทางการก็ต้องเป็นสถานที่ที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย
โอกาสที่คนอื่นร้องขอยังไม่ได้มาเช่นนี้ เจ้าเจ็ดได้มาแล้ว เหตุใดจะไม่ไป? ถ้าไม่ไปก็น่าเสียดายเกินไปแล้ว
อีกอย่าง พวกเขายังไม่คิดว่าจูชีจะเรียนไม่ไหว ถ้าเรียนไม่ไหวแล้วจูชีจะสอบเป็นซิ่วไฉกลับมาได้อย่างไร?
จูซื่อกับจูอู่ “…”
พวกเขาสองคนเห็นต่างออกไป คนนอกไม่เข้าใจสถานการณ์ของจูชี แต่คนในครอบครัวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
จูชีสอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉมาครานี้เป็นเหตุไม่คาดฝันโดยสิ้นเชิง ไม่อย่างนั้น อาศัยการท่องจำเป็นนกแก้วนกขุนทองของจูชี สามารถสอบได้ก็แปลกแล้ว
ความเห็นสองฝั่งสูสีกัน แ
