บทที่ 660 พวกท่านเข้าข้างคนอื่นชัด ๆ เลยนี่นา
“อายุปูนนี้กันแล้ว เรื่องไหนผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะ ตอนยังหนุ่มยังสาวมีใครไม่เคยทำผิดมาก่อนบ้าง? ขอแค่รู้จักปรับปรุงตัวก็พอแล้ว”
“พวกลูกชายกับหลานชายก็โต ๆ กันแล้ว เจ้าคงไม่ได้คิดจะหย่ากับเจ้าใหญ่เหมือนเอ้อร์เม่ยหรอกใช่ไหม?”
“แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เจ้าใหญ่ไม่เหมือนคนแซ่เฉียนผู้นั้น นิสัยต่ำช้า มิหนำซ้ำยังพาลูกชายเสียคนอีก ทำให้เอ้อร์เม่ยต้องเจ็บช้ำน้ำใจ เจ้าดูลูกชายลูกสาวของเจ้าสิ มีคนไหนไม่กตัญญูบ้าง?”
“เจ้าเจ็ดก็ได้เรื่องได้ราว สอบเป็นซิ่วไฉกลับมาให้พวกเจ้าได้”
……
เย่อวี๋หรานไม่ได้รีบร้อนเอ่ยปาก แต่ปล่อยให้ผู้เฒ่าทั้งสองพูดออกมาจนจบเสียก่อนค่อยเอ่ยขึ้นอย่างแช่มช้า “ใครบอกว่าข้าไม่อยากหย่า ข้าอยากหย่าใจจะขาดแล้วเจ้าค่ะ”
วาจาประโยคเดียวทำให้พ่อเฒ่าจูกับแม่เฒ่าจูแทบกระโดดย่ำอยู่กับที่
“ทะ…ทำไมรึ? เจ้าใหญ่ไปทำอะไรมาอีกแล้ว?” แม่เฒ่าจูใจเต้นระทึก คิดไปโดยสัญชาตญาณว่าต้องเป็นเพราะจูเหล่าโถวไปทำอะไรให้สะใภ้ใหญ่โมโหอีกแล้วเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นสกุลจูได้มีชีวิตดี ๆ แบบนี้แล้ว ทำไมนางยังอยากจะหย่าอยู่อีกเล่า?
แล้วก็เป็นดังคาด รอจนเย่อวี๋หรานเล่าว่าจูเหล่าโถวเกือบจะทำเรื่องโง่เขลาอะไรลงไประหว่างงานเลี้ยงที่ศาลบรรพชนวันนั้น อย่าว่าแต่เย่อวี๋หรานคิดจะหย่ากับจูเหล่าโถวเลย กระทั่งผู้เฒ่าทั้งสองยังอยากสั่งสอนจูเหล่าโถวให้หนัก ๆ สักยกเลยทีเดียว
มีชีวิตด
