บทที่ 659 ภรรยาของเขาช่างปากแข็งจริง ๆ
ฟังจนถึงตอนท้าย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พวกหลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยมานั่งทำงานอยู่ในเรือนและฟังไปด้วย
เย่อวี๋หรานเน้นย้ำมาตลอดว่า ‘พ่อค้าไม่อาจสอบเคอจวี่’ เป็นเรื่องหนักหนาปานไหน ความยิ่งใหญ่ของครอบครัวหนึ่งเริ่มต้นจากการสอบรับราชการเป็นขุนนาง ไม่ใช่การค้าขาย
นางไม่ได้จะบอกว่าวันหน้าคนสกุลจูทุกคนล้วนไม่อาจค้าขาย แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน เรื่องนี้ไม่อาจอนุญาตได้โดยเด็ดขาด
หากวันใดวันหนึ่ง มีใครได้เป็นขุนนาง ค่อยให้ผู้อาวุโสเลือกคนที่เชื่อถือได้แยกสาขาออกไป…
ถึงตอนนั้นก็ยังไม่สาย
มีอำนาจมีคนหนุนหลัง เจ้าย่อมมีอำนาจต่อรอง แต่ถ้าเจ้ายังเป็นคนตัวเล็ก ๆ รากฐานไม่หนักแน่น นอกจากหวงแหนขนปีกของตนเองแล้ว เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์เลือกอื่นใด
เมื่อสนทนากันเช่นนี้ เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
รอจนเย่อวี๋หรานรู้สึกตัว ฟ้าก็มืดแล้ว
“เอาล่ะ ไม่พูดแล้ว ทุกคนกลับไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานต่อ”
ส่วนว่าลูกสะใภ้ ลูกสาว และพวกเด็กสาวเหล่านั้นจะคิดอย่างไร เย่อวี๋หรานไม่รู้ ถึงอย่างไรนางก็พูดไปหมดแล้ว แต่ในอนาคตพวกนางจะตัดสินใจเลือกอย่างไร สุดท้ายแล้วผู้ที่จะแบกรับผลลัพธ์จากการเลือกนั้นก็คือตัวพวกนางเอง
ตราบใดที่ชีวิตนี้ไม่นึกเสียใจ ไม่ว่าจะเลือกทางสายไหนย่อมได้ทั้งนั้น
จูปาเม่ยตามเย่อวี๋หรานกลับไปพักผ่อนที่เรือนหลังใหม่
นางหมกมุ่นครุ่นคิดมาตลอดทาง พบว่าไม่ว่าจะเลือกตระ
