บทที่ 658 กฎระเบียบไม่ได้มีไว้ให้คนอื่นปฏิบัติตามเท่านั้น ตัวเราก็ต้องปฏิบัติตามเช่นกัน
สิ่งแรกที่เย่อวี๋หรานกล่าวถึงก็คือ ‘ตระกูลข่ง’ ที่คนยุคสมัยนี้ให้ความเคารพอย่างสูง
ใช่แล้ว แม้ราชวงศ์เซินถูจะไม่ปรากฏในบันทึกประวัติศาสตร์ แต่ที่นี่ก็มี ‘จอมปราชญ์ขงจื่อ (ขงจื๊อ)’ ที่ได้รับความเคารพยกย่องจากเหล่าบัณฑิตเช่นกัน
เรื่องแรกที่บัณฑิตทุกคนต้องทำเมื่อเข้ามาร่ำเรียนในสำนักศึกษาก็คือการกราบไหว้บรรพจารย์ขงจื่อ
ตอนแรกที่จูชีเข้ามาศึกษาในสำนักศึกษาสกุลเสินก็เคยไหว้บรรพจารย์มาแล้ว โดยมีอาจารย์เสินเป็นผู้นำทำพิธี
ทว่าการเปลี่ยนแปลงทางยุคสมัยของที่นี่ต่างจากประวัติศาสตร์ที่เย่อวี๋หรานเคยเรียนรู้มาในชาติที่แล้ว ไม่ทราบว่าเกิดความพลิกผันขึ้นตรงจุดไหน ผ่านมาหลายยุคหลายสมัย สุดท้ายจึงได้ปรากฏ ‘ราชวงศ์เซินถู’ ขึ้นมา
เย่อวี๋หรานเคยอ่านบันทึกการเดินทางและตำราประวัติศาสตร์ที่จูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่านำกลับมาด้วย พบว่ายุคสมัยนี้ไม่มีสิ่งใดที่สามารถนำไปเทียบเคียงได้เลย ยุคนี้มีสำริด แต่เครื่องมือเหล็กยังไม่ก้าวหน้า มีการทำเกษตรกรรม แต่กระทั่งวิธีทำนาน้ำแบบพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่มี ทว่าแนวคิดปิตาธิปไตย (แนวคิดชายเป็นใหญ่) กลับเข้มข้นยิ่งนัก ขาดก็แค่การรัดเท้าแล้ว*[1]
เย่อวี๋หรานดีใจยิ่งนักที่ยุคสมัยนี้ไม่มีประเพณีให้รัดเท้า ไม่อย่างนั้น…
ถ้านางมีเท้ากระจิริดคู่หนึ่ง ยังจะกล้า ‘วางท่าใหญ่โต’ เหมือนตอนนี้อีก
