ิทยา การสูญเสียเซลล์ประสาทโดพามีนในซับสแตนเทียไนกรา รวมถึงภาวะLBD[1]ที่เกิดจากก้อนโปรตีน[2]ในไซโทพลาซึม[3]
ด้วยผลจากองค์ประกอบเหล่านี้ ทำให้เกิดโรคพาร์กินสันขึ้น อันที่จริงก็เป็นผลลัพธ์อย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นจากการขาดสมดุลระหว่างแอซิติลโคลีน[4]และโดพามีน โดยที่แอซิติลโคลีนเพิ่มขึ้น ส่วนโดพามีนลดน้อยลง”
เฉินชางพยักหน้ารับ
สภาวะทางพยาธิวิทยานี้ เฉินชางเข้าใจดี
แผนการรักษาหลักในปัจจุบันก็คือจ่ายยาโดพามีนให้ หรือไม่ก็ควบคุมยับยั้งการหลั่งของแอซิติลโคลีน สร้างสมดุลขึ้นมาใหม่
แต่ว่า…
ผลกระทบเป็นที่น่ากังวล!
ฉีข่ายดำเนินการพลางแนะนำอย่างละเอียด
“อันที่จริง อุปกรณ์นี้จะวัดค่าโดพามีนเป็นหลัก
ช่วงที่เซลล์ประสาทโดพามีนกำเนิดขึ้น ปริมาณและรูปร่างจะเป็นปกติ พอเข้าช่วงวัยรุ่นความจำเพาะจะค่อยๆ เริ่มลดน้อยลง เมื่อลดต่ำลงถึง 50% จะปรากฏปฏิกิริยาตอบสนองต่างๆ รวมถึงสามารถตรวจวัดค่านี้ผ่านการทดสอบทางวิธีการทางประสาชีวเคมีและประสาทสรีรวิทยา คุณเห็นไหมครับ…แบบนี้ไง!
ตัวทดลองนี้ แสดงลักษณะเฉพาะของภาวะ LBD อย่างชัดเจน
ใช่แล้ว ด้วยสิงนี้ทำให้พวกเราสามารถตรวจสอบอัตราส่งผ่าน[5]ได้
เทคนิคนี้คือเทคนิคเฉพาะของทางเรา พ
