ยงข้อเดียวเท่านั้น!
เขารีบเก็บข้าวของลงไปชั้นล่างอย่างเร่งร้อน เขาต้องไปที่โรงพยาบาล เขาต้องการพิสูจน์สิ่งที่ตนเห็น!
ระหว่างทาง เฉียวเฉิงอันหัวชาไปหมด พอนึกถึงข้าวของพวกนั้น เขาก็ตัวสั่นขึ้นมา!
ถ้าหากทั้งหมดนี้เป็นความจริง…เป็นฉันเอง…
รถพุ่งฉิวไปตามถนน!
พอเขากลับมาถึงศูนย์ฉุกเฉิน กัวเป่าเย่นั่งพิงเกาอี้งีบหลับอยู่!
ผ่านศึกเคี่ยวกรำมาตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง เธอจึงค่อนข้างเหนื่อยล้า
เมื่อเห็นเฉียวเฉิงอันกลับมา เฉินชางรีบเดินเข้าไปหา “ผู้อำนวยการเฉียว สถานการณ์ของอาซ้อ…คุณก็รู้แล้วใช่ไหมครับ!”
เฉียวเฉิงอันรีบพยักหน้า!
เฉินชางเอ่ยกับเฉียวเฉิงอัน “คือว่า ผู้อำนวยการเฉียวครับ ผมมีคำถามอยากถามคุณสักข้อ”
เฉียวเฉิงอันพยักหน้ารับ “คุณพูดมาเลย!”
เฉินชางถามว่า “เมื่อก่อนคุณชื่อจางเฉิงอันหรือเปล่าครับ”
เฉียวเฉิงอันผงะไปทันที พยักหน้ารับ แต่ก็ถามด้วยความฉงน “ใช่ครับ! ว่าแต่…คุณรู้ได้ยังไง”
เฉินชางถอนหายใจพลางใช้ความคิด
เขาเล่าเรื่องที่ระหว่างทางกัวเป่าเย่โทรหาผู้ชายที่ถูกเรียกว่า ‘พี่จาง’ ให้เฉียวเฉิงอันฟัง
หลังจากเฉียวเฉิงอันได้ฟัง ร่างกายเขาสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด!
เนื่องจากพี่จางคนนี้ คือตัวเขาแน่นอน!
สมัยก่อนตอน
