อ่ยยิ้มๆ “ถ้าพวกเราไปที่ตงหยางกันหมดจะไม่เป็นผลดีกับความก้าวหน้าของคุณ อีกอย่าง…ไม่มีใครอยากเห็นพวกเราทั้งบ้านอยู่ตงหยางกันหมด พอผ่านไปนานวันเข้า จะกลายเป็นงานที่น่าหงุดหงิดแทน”
“ตอนนี้ประเทศชาติค่อนข้างให้ความสำคัญกับงานควบคุมและป้องกันโรค ฉันว่าด้านนี้โอเคเลย อีกอย่าง…ฉันคิดว่าฉันเป็นคนทำงานเอาจริงเอาจังคนหนึ่ง ฉันอยากจะสร้างความแตกต่างบนเวทีนี้”
หลังจากเฉินชางบอกลาฉินหย่งอี้ กว่าจะกลับมาถึงแผนกก็บ่ายสองกว่าๆ แล้ว
เวลานี้ทุกคนยังพักกลางวันอยู่
แต่เฉินชางเพิ่งจะมาถึงฝั่งห้องเวรก็ได้ยินเสียงเอะอะแว่วมา!
ใครทะเลาะกันอยู่น่ะ
เสียงทะเลาะในแผนกฉุกเฉินไม่ใช่เรื่องแปลก บางครั้งก็ทะเลาะกันอย่างเป็นเอาตาย
แต่นี่ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไร
อย่างไรก็ตาม…
ขณะที่เฉินชางกำลังจะเดินผ่านไปยังห้องเวร จู่ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
นี่ไม่ใช่การโวยวายของคนไข้ แต่เป็น…ผู้อำนวยการเฉียวเฉิงอันงั้นเหรอ
เหล่าหม่าเห็นเฉินชางเข้ามาก็รีบขวางไว้ กระซิบบอก “อย่าเข้าไปนะ!”
เฉินชางอดถามไม่ได้ “ทำไมล่ะครับ เกิดอะไรขึ้น”
เหล่าหม่ากระซิบ “ทะเลาะเรื่องหย่าน่ะสิ!”
เฉินชางกลอกตาทีหนึ่ง “ทะเลาะกันมาหนึ่งเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่ห
