ยากที่เขาจำลองผ่าตัดโรคพาร์กินสันมาเป็นพันจนเกือบจะหมื่นเคสก็ไม่เจอ ดันมาเจอในชีวิตจริง!
เฉินชางคิดๆ แล้วก็รู้สึกจนปัญญา
ทุกคนจ้องเฉินชาง เขารู้สึกกดดันมาก!
เฉินชางค้นพบว่าน้ำตาเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดจริงๆ ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก!
โจวหงกวงกลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ ดีใจและตื่นเต้นเกินไปแล้ว
ทว่า…
หลังจากได้ยินคำพูดของพยาบาล เขาก็หน้าแดง ไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าตนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม
เขาอายุห้าสิบกว่าแล้ว ยังจะร้องไห้ขี้มูกโป่ง จะดูขี้ขลาดเกินไป
เพราะฉะนั้นโจวหงกวงแกล้งทำเป็นไม่พูด ควบคุมอารมณ์ให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน
เห็นว่าอู๋ฮุยเองก็เริ่มถาม ในที่สุดโจวหงกวงจึงอดพูดไม่ได้ “เอ่อ…น้ำตาไม่ใช่อุบัติเหตุจากการผ่าตัดครับ ผมอยากร้องไห้เอง…”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนมึนงง!
เฉินชางยิ่งยืนอึ้งอยู่กับที่ เหม่อเล็กน้อย!
โธ่เอ้ย…
ตกใจหมด!
ผมเตรียมจะเปิดกะโหลกอยู่แล้ว คุณบอกว่าคุณอยากร้องไห้เอง
ทุกคนในห้องผ่าตัดยิ่งหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก!
ที่แท้ก็ตื่นตูมกันไปเอง
หูฉวนปังและจ้าวฝูรุ่นสบตากัน ต่างโล่งอกไปที
ค่อยยังชั่ว ค่อยยังชั่ว!
แต่ทั้งสองต่างจ้องโจวหงกวงเขม็ง
เจ้าหมอนี่
ลูกผู้ชาย เสียเลือดเสียเหงื่อได้แต่จะเสียน้
