ที่เป็นเกียรติอย่างสูงสุดก็คือสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์!
เหอจื้อเชียนหน้าแดง ยิ้มอย่างเก้อเขิน
“แย่แล้วๆ…ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเหลิง!”
“ศาสตราจารย์เฉิน ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนคุณแล้ว ถ้ามีธุระก็โทรหาผมได้เลยนะ!”
เฉินชางยิ้มน้อยๆ “สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์เหรอ ฮ่าๆ ถ้าคุณไม่ได้เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ภายในสองสามปีนี้ ระวังผู้อำนวยการสวีจะดูถูกคุณเอานะครับ”
พอเขาพูดแบบนี้ สีหน้าเหอจื้อเชียนเปลี่ยนไปทันที มีสีหน้าวิตกกังวล!
ผ่านไปสักพักหนึ่ง…
ทันใดนั้นเขาคิดได้ว่าหากตนไม่ได้เป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ คงไม่มีหน้าจะก้าวเดินไปพร้อมพวกเขาอีกแล้ว!
พอคิดมาถึงตรงนี้ เหอจื้อเชียนมีสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
เฉินชางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “กลับไปเตรียมตัวให้ดีเถอะครับ สองปีนี้ก็ตีพิมพ์บทความให้มากหน่อย”
“อันที่จริงเทคนิคฟื้นฟูทางเดินอาหารของพวกเราเป็นเทคนิคที่ใช้ได้จริง ตอนนี้ยังมีคนเชี่ยวชาญไม่มาก คุณศึกษาเยอะๆ หน่อยเถอะครับ”
“เรื่องนี้ช่วยให้คุณเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ได้ไม่ยากเลย ถึงยังไงการฟื้นฟูทางเดินอาหารก็เป็นศาสตร์ใหม่แขนงหนึ่งในประเทศเรา พยายามเข้านะครับ ถ้าคุณศึกษาจนเชี่ยวชาญได้ ปีหน้าผมจะเสนอชื่อคุณ”
พอได้ยินประโยคนี้
