จากเฉินชาง เหอจื้อเชียนพลันดีใจขึ้นมา!
สมาชิกสภาวิศวกรรมและสภาวิทยาศาสตร์จะจัดงานประชุมทุกสองปี
ตน…ตนก็มีสิทธิ์หรือ
ถ้าเป็นคนอื่นที่พูดประโยคนี้ อย่างมากเหอจื้อเชียนก็คงหัวเราะใส่ ต่อให้คนคนนั้นจะเก่งกาจมากขนาดไหน หรือถึงขั้นที่เป็นหัวหน้าเขาก็ตาม
เหอจื้อเชียนรู้สึกว่าอีกฝ่ายคงขายฝันให้ตนเท่านั้น!
แต่เฉินชางต่างออกไป!
อย่างแรกคือเขามีกำลังพอจะผลักดันตนได้!
หากเฉินชางคิดจะผลักดันอย่างจริงจัง เขามีกำลังมากพอแน่นอน
ไม่มีใครกล้าสงสัยอยู่แล้ว!
อย่างที่สอง เฉินชางไม่เคยโกหก พูดจริงทำจริง ทั้งยังดีกับตนมากจริงๆ
การตีพิมพ์หนังสือวารสารเฉพาะกลุ่มครั้งนี้ นับว่าเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของเหอจื้อเชียนอย่างมหาศาล!
พอคิดมาถึงตรงนี้ เหอจื้อเชียนรู้สึกว่าความสุขอยู่แค่เอื้อมจริงๆ!
ถ้าเฉินชางอายุมากกว่านี้สักหน่อย เขาก็อยากจะถามว่า ‘คุณรับลูกบุญธรรมไหม’
น่าเสียดาย!
เฉินชางเป็นรุ่นลูกตนด้วยซ้ำ
ถ้าไปเป็นลูกเขา…อืม…ไม่เหมาะหรอก!
เหอจื้อเชียนอยู่ไม่นานก็ออกไป
เขาฮัมเพลงในใจ อารมณ์ดีมาก!
แต่หลังจากเขาเดินไปได้สองสามก้าว จู่ๆ ก็ชะงักเท้า!
พลันนึกถึงเรื่องบางอย่างที่น่ากลัวอย่างยิ่ง!
จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่า
อีก
