ทันใดนั้นเฉินชางสังเกตเห็นว่าหัวของโจวหงกวงแข็งมาก โดนขวดแก้วฟาดหัวแต่หัวไม่แตกเลย ที่ไหลลงมาเป็นแค่เหล้าเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องกังวล เฉินชางเอ่ยเสียงเรียบ “ใครว่าโรคพาร์กินสันรักษาไม่ได้ละครับ”
ประโยคนี้ทำเอาโจวหงกวงตะลึงงันอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรดี! หากประโยคนี้พูดโดยคนอื่น โจวหงกวงจะคิดแค่ว่าปัญญาอ่อน อวดดี พูดจาเหลวไหล! แต่พอประโยคนี้มาจากปากเฉินชาง เขาสับสนจริงๆ!
เขาเงยหน้าทันที จ้องมองเฉินชาง มีหยาดน้ำพรามัวในดวงตา ปนเปกับศรัทธาที่สั่นคลอน นี่คือดวงตาของคนอายุห้าสิบกว่าปีที่ยังคงโอบอุ้มความฝันไว้
“จริงเหรอ” โจวหงกวงเงียบไปพักใหญ่ ถึงได้เอ่ยออกมาสองคำด้วยความสงสัย!
เฉินชางพยักหน้า “ครับ มีโอกาสอยู่!”
โจวหงกวงอยากจะลุกยืน แต่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เขาโซเซไปหลายก้าว ไม่ง่ายเลยกว่าจะยันกำแพงให้ร่างกายมั่นคงได้! สองมือเขาคว้าแขนเฉินชางเอ่ยด้วยแววตาเจือความเว้าวอน “จริงเหรอศาสตราจารย์เฉิน… ผม…”
เฉินชางตอบรับ “ครับ มีความหวังสูงมาก!”
เฉินชางบอกได้เพียงเท่านี้ การรักษาโรคพาร์กินสันด้วยเทคนิครังสีศัลยกรรมจำเป็นต้องผ่าตัดภายในกะโหลกศีรษะ แต่ว่าหากโรคพาร์กินสันรักษาง่ายขนาดนี้ คงถูกพิชิตไปนานแล้ว! เทคนิครังสีศัลยกรรมรักษาโรคพาร์กินสันก็แค่เพิ่มโอกาสให้เท่านั้น
ความรู้ทางพยาธิวิทยาของโรคพาร์กินสันความเปลี่ยนแปลงด้านพยาธิวิทยาที่สำคัญของผู้ป่วยพาร์กินสันคือทำให้ เมลานิน[1] ใน ซ
