เฉินชางโบกมือ เอ่ยยิ้มๆ “ครับ ผมเข้าใจแล้ว คุณกลับไปเถอะ!”
เหอจื้อเชียนถึงได้ออกไป!
ช่วงที่ผ่านมาได้ร่วมงานกับโจวหงกวง ทำให้เหอจื้อเชียนเลื่อมใสในความรู้และความสามารถของโจวหงกวง
เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งเลยจริงๆ
แต่ว่าคนที่ยอดเยี่ยมแบบนี้กลับไม่ได้รับผลลัพธ์ที่ดีหรอกหรือ
เหอจื้อเชียนรู้สึกเสียดายจริงๆ
หลังจากเขาออกไปแล้ว เฉินชางมองหนังสือที่อัดแน่นบนชั้นวาง ค่อนข้างมึนงง!
ความรู้สึกของเขาไม่ต่างจากเหอจื้อเชียนเลย
แต่จะให้ทำอย่างไรได้
ผู้นำบางท่านก็เป็นพาร์กินสันเช่นกัน ล้วนไม่มีวิธีรักษาหายขาด
โรคนี้จะรักษาได้จริงๆ น่ะเหรอ
ขนาดหมอยังยืนยันไม่ได้เลย!
หรือว่า…ช่วยไม่ได้แล้วจริงๆ
ก็ยังไม่แน่ละมั้ง
ถึงอย่างไรยุคสมัยก็เปลี่ยนไปแล้ว!
จักรพรรดิในสมัยโบราณกินผัดหม่าล่าไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าสมัยนี้จะทำไม่ได้นี่
พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางเปิดคอมพิวเตอร์เริ่มค้าหาวิทยานิพนธ์บนอินเตอร์เน็ต!
บางทีทุกคนอาจจะยังไม่ทราบแน่ชัดว่าโรคพาร์กินสันคืออะไร
จริงๆ แล้วจะเรียกโรคพาร์กินสันว่าอัมพาตสั่นรัวก็ได้!
ความหมายตรงตามชื่อ อาการหลักของมันคือตัวสั่น เป็นอัมพาต รวมถึงเคลื่อนไหวผิดปกติ!
ถึงแม้จะกล่าวว่านี
