เมื่อเฉินชางเห็นเหอจื้อเชียนก็ชะงักไปทันที
“ผู้อำนวยการเหอ มีอะไรเหรอครับ”
เหอจื้อเชียนสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง มองคนทั้งห้อง อดเงียบไปครู่หนึ่งไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน ขอเวลาคุณสักครู่ ผมมีธุระจะคุยกับคุณ!”
เฉินชางพยักหน้า ถอดถุงมือทิ้ง แล้วเดินออกมา
เขาล้างมือพลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “มีอะไรครับ หรือคุณก็อยากแนะนำลูกศิษย์ให้ผมด้วย”
เหอจื้อเชียนผงะไปเล็กน้อย “ลูกศิษย์เหรอ เฮ้อ ไม่ใช่!”
ระหว่างที่พูด เหอจื้อเชียนเห็นว่ารอบข้างไม่มีคนอยู่ จึงขยับเข้าไปใกล้หูของเฉินชาง เอ่ยกระซิบว่า “โจวหงกวงเป็นพาร์กินสัน[1]!”
แค่ประโยคเดียว!
เฉินชางก็ตะลึงงันอยู่ที่เดิมทันที!
โจวหงกวงเพิ่งอายุเท่าไรกัน
ห้าสิบต้นๆ
ผู้อำนวยการแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีโรงพยาบาล 301 ที่กำลังอยู่ในจุดสูงสุด บุคคลชั้นแนวหน้าของวงการปลูกถ่ายตับ จู่ๆ ก็เป็นพาร์กินสันงั้นเหรอ
นี่…
เฉินชางตะลึงงันอยู่ที่เดิม แม้แต่สมองก็สูญเสียความสามารถในการประมวลผลไปแล้ว!
น่าเสียดายเหลือเกิน!
โจวหงกวงดีต่อเฉินชางมากจริงๆ เคยติดต่อกันตั้งแต่สมัยอยู่โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยาง หารือเคสผู้ป่วยด้วยกัน แลกเปลี่ยนเทคนิคผ่าตัดกันอยู่บ่อยครั้ง
ทำไมอยู่ดีๆ ก
