เฉินชางเพิ่งกลับถึงเมืองหลวง มาถึงโรงพยาบาลได้ไม่นานก็ได้ยินพยาบาลหลายคนซุบซิบกันอยู่ตรงนั้น
ทำให้ทราบข่าวเรื่องหนึ่ง
ผู้อำนวยการเฉียวเฉิงอันกำลังจะหย่า
เฉียวเฉิงอันเป็นผู้อำนวยการประจำห้อง ICU แผนกฉุกเฉินหน่วยที่หก คอยเป็นแขนเป็นขาให้เหล่าอวี๋มาตลอด
มีบุคลิกอ่อนโยนไม่ชอบทะลาะกับใคร เห็นใครก็ยิ้มให้เสมอ
แถมยังได้รับความนิยมมากจนน่าแปลกใจ!
พอเอ่ยถึงผู้อำนวยการเฉียวแล้วดูเหมือนทุกคนในแผนกฉุกเฉินล้วนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘ผู้อำนวยการเฉียวเป็นคนดี’
แม้แต่ตอนที่เฉินชางฝึกอบรมผ่าตัดตับอ่อนก็ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อำนวยการเฉียวเฉิงอันเช่นกัน การฝึกอบรมครั้งนั้นประสบความสำเร็จมาก ได้รับประโยชน์มากมาย
แต่เฉินชางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมจู่ๆ คนจิตใจดีอย่างผู้อำนวยการเฉียวถึงจะหย่า
พอเห็นเฉินชางเข้ามา กลุ่มพยาบาลรีบยิ้มด้วยความละอาย
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน!”
หลังพูดจบก็ไปทำงานทันที ไม่ได้ยืนซุบซิบอยู่ตรงนั้นอีก
จะว่าไปก็บังเอิญเหมือนกัน ผู้อำนวยการเฉียวเฉิงอันเดินผ่านมาทางนี้พอดี
ผู้อำนวยการเฉียวอายุสี่สิบต้นๆ ยังหนุ่มแน่นมีอนาคต หน้าตาก็ดูภูมิฐานมาก ให้บรรยากาศเหมือนนักวิชาการคงแก่เรียน
เฉินชางไม่เข้าใจเลย คน
