“ไปเถอะครับ ย้ายที่ดื่มเหล้าดีกว่า”
โจวหงกวงผงะไป “อะไรนะ”
เฉินชางอดพูดไม่ได้ “หลังจากดื่มครั้งนี้ ในอนาคตคุณอาจจะไม่ได้ดื่มอีกเลย! วันนี้ผมเลี้ยงเอง ดื่มให้เต็มที่เถอะครับ!”
ในบาร์ที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกและมืดสลัว เฉินชางคิดได้ว่าบางครั้งคนเราก็ต้องปลดปล่อยบ้างจริงๆ ตอนนี้โจวหงกวงไม่มีอารมณ์จะดื่มเหล้าแล้ว ในใจเขามีคำถามมากมาย
“ศาสตราจารย์เฉิน สถานการณ์เป็นยังไงกันแน่ คุณรีบพูดสิ!” โจวหงกวงร้อนใจแทบตายแล้ว
เฉินชางกล่าวอย่างสงบราบเรียบ “ผมรักษาโรคพาร์กินสันได้”
“คุณ… คุณ… คุณว่ายังไงนะ” โจวหงกวงเบิกตากว้าง คว้ามือเฉินชางไว้
เฉินชางยิ้มให้ “ผมบอกว่าผมรักษาโรคพาร์กินสันได้!”
โจวหงกวงดื่มเหล้าหมดแก้วในรวดเดียว แอลกอฮอล์ระดับหกสิบกว่าดีกรีแผดเผาลำคอ “แต่ว่าอะไร”
จู่ๆ โจวหงกวงก็บอกว่า “ผมมีเงินนะ! ผมมีบ้านอพาร์ทเม้นท์ในเมืองหลวงสามแห่ง! ผมยกทั้งหมดให้คุณเลย! จริงสิ ใช่แล้ว… นี่รถผมออดี้… จริงๆ นะคุณช่วยผมด้วยเถอะ ผมอยากหายดี ผมยังอยากผ่าตัด ผมไม่อยากจบลงแบบนี้!”
“ผมทุ่มเทมาทั้งชีวิตเพื่อวันนี้ แต่ความรู้สึกที่จู่ๆ ก็ฝันสลายเป็นยังไง… ผมไม่อยากล้มเหลวอีกแล้ว! ถ้าเป็นไปได้ ผมยินดีแลกอายุขัยของตัวเองยี่สิบปี เพื่อให้สุขภาพตัวเองแข็งแรงไปอีกสิบปี!”
โจวหงกวงเมาแล้ว น้ำมูกน้ำตาไหลผสมกันไปหมด ท่ามกลางเสียงหัวเราะรื่นเริงของคนอื่นในบาร์ เขากลับร้องไห้อยู่ตรงนี้ด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง
เชิงอรรถ
