หลังจากเข้าไปในโถงเซ่นไหว้บรรพบุรุษจะต้องขานรับอย่างไร
พิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษเป็นวาระสำคัญ ผู้อาวุโสย่อมไม่หวังให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว
เห็นว่าถึงเวลาอาหารมื้อเที่ยงแล้ว คนในหมู่บ้านสกุลจูก็แยกย้ายกลับบ้าน ผู้ชายกลับไปขนโต๊ะและเก้าอี้ ผู้หญิงนำอาหารแห้งมา ตั้งโต๊ะเลี้ยงฉลองกันง่าย ๆ เช่นนี้
ทุกคนเพียงปรารถนาความครึกครื้น ส่วนว่าอาหารใช่สิ่งที่ตนเตรียมมาหรือไม่นั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ถ้าคนมากก็หนึ่งโต๊ะสำหรับหนึ่งครอบครัว แต่ถ้าคนน้อยก็สองครอบครัวต่อโต๊ะ ผู้คนนั่งรับประทานมื้อเที่ยงร่วมกันเต็มลานว่างหน้าโถงเซ่นไหว้บรรพชน
“นี่ โก่วหวา เจ้าอย่าวิ่งสิ กลับมากินข้าวเร็วเข้า”
“จูต้ารุ่ย ดูหลานชายเจ้าเอาไว้หน่อย อย่าปล่อยให้เขาวิ่งซนไปทั่ว เดี๋ยวจะไปชนคนอื่น”
“เด็กคนนี้ก็จริง ๆ เล้ย ดูหลานชายบ้านจูต้าเหนียงสิ สุภาพเรียบร้อยปานไหน นั่งอยู่บนโต๊ะตลอดเวลา กินอาหารสะอาดสะอ้าน แล้วดูเจ้าซิ…หัดเอาอย่างคนเขาบ้าง”
……
กานอี้เซียนตามลำแสงสีทองนั้นไปเรื่อย ๆ ในชั่วพริบตาก็วนรอบหมู่บ้านข้างเคียงหมู่บ้านสกุลจูหลายแห่งนั้นแล้ว
ที่แท้ ขณะที่คนสกุลจูเซ่นไหว้บรรพบุรุษกันเมื่อครู่นี้ ไม่รู้ว่าไปสร้างความประทับใจให้สวรรค์เบื้องบนได้อย่างไร
เบื้องบนสัมผัสได้ถึงโอกาสที่กำลังจะมาเยือนคนสกุลจู จึงตบรางวัลลงมาให้ แผ่ขยายพื้นที่ใต้อาณัติของกานอี้เซียนให้กว้างไกลกว่าเดิม
เ
