มื่อก่อนเขารับผิดชอบเพียงหมู่บ้านสกุลจู ตอนนี้หมู่บ้านหลายแห่งที่มีอาณาเขตติดกับหมู่บ้านสกุลจูล้วนอยู่ในความดูแลของเขาหมดแล้ว
กานอี้เซียนตื่นตะลึงระคนยินดี การที่พื้นที่ในความดูแลของตนแผ่กว้างออกไปเช่นนี้ อีกนัยหนึ่งอาจกล่าวได้ว่า ถู่ตี้เฉินอย่างเขามีความชอบแล้วสินะ?
ฮึ!
เทพเซียนพวกนั้นชอบนินทาเขาลับหลังกันนักว่าเขาได้ดีเพราะมีบิดามารดาหนุนหลัง
คอยดูไปเถอะ เขาจะพิสูจน์ให้พวกนั้นเห็นเองว่าเขาร้ายกาจแค่ไหน!
……
รับประทานอาหารไปได้ครึ่งทางแล้ว คนทั้งหลายรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ จึงรบเร้าให้จูเหล่าโถวพูดอะไรบางอย่าง
“เจ้าเป็นพ่อของซิ่วไฉแล้วนะ พูดอะไรบ้างสิ ไอ้หยา อย่าอิดออดไปเลยน่า!”
“ไม่ได้ ข้าทำไม่ได้จริง ๆ…” ตอนแรกจูเหล่าโถวยังรู้จักบอกปัดเพราะยังห่วงหน้าตาอยู่บ้าง แต่ครั้นสุราลงท้องไปก็ชักจะทนคำรบเร้าไม่ไหว ถูกทุกคนเยินยอจนฝีเท้าลอย สุดท้ายก็พูดอะไรออกมามากมาย
เขาไม่เหมือนเย่อวี๋หรานที่เคยเรียนหนังสือมาก่อน พูดจาได้น่าเชื่อถือ ทำให้คนรู้สึกว่ามีเหตุมีผล
พอเขาได้พูดออกมาเท่านั้น ก็ทำให้ทุกคนฝันสลาย
จูปาเม่ยที่กำลังกินข้าวอยู่แทบอยากมุดรูหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
ท่านพ่อ ท่านหยุดพูดเถอะเจ้าค่ะ ถ้าท่านยังพูดต่อไป ท่านจะทำให้ชื่อเสียงที่พี่เจ็ดอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากป่นปี้หมดนะเจ้าคะ!
จูต้ากับจูเอ้อร์ถูกคนมอมเหล้าจนเมามายไปแต่แรก ลิ้นคับปาก ฟังไม่เข้าใจสักนิดว่าจูเหล่าโถวกำลังพูดอะไรอยู
