่ แต่เห็นคนรอบข้างกำลังหัวเราะ พวกเขาจึงหัวเราะตาม
จูซื่อและจูอู่ก็ถูกคนลากตัวออกไป ถูกคนหนุ่มล้อมเอาไว้เป็นโขยง กำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ไม่ได้สังเกตว่าทางนี้จูเหล่าโถวกำลังพูดอะไรอยู่
จูชียังมีสติแจ่มใสดี แต่เขาค่อนข้างสมองช้า ได้แต่นิ่งมองปากจูเหล่าโถวอย่างอึ้ง ๆ
อะไรนะ ท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านพูดอะไรน่ะ?
ส่วนเย่อวี๋หรานมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยกชามเปล่าเดินไปทางนั้น แล้ววางชามลงตรงหน้าผู้ชายที่กำลังก่อกวนอยู่เสียงดัง ‘ปัง’
“จูวัง เจ้าจะพูดจาล้ำเส้นเกินไปแล้วกระมัง?”
ชายที่มีนามว่าจูวังสะดุ้งโหยง “จู…จูต้าเหนียง…”
เขาพลันร้อนตัว
“เจ้าอยากส่งลูกชายกับหลานชายเรียนหนังสือแล้วมาลากตาเฒ่าบ้านข้าลงน้ำไปด้วยทำไม? เจ้าไม่รู้รึว่าคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจในบ้านข้าก็คือข้า” เย่อวี๋หรานจ้องเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ
เฮอะ!
ทำไม? คิดจะฉวยโอกาสตอนที่จูเหล่าโถวเมามาย ทำให้เขารับปากเรื่องที่ไม่ควรรับปากอย่างนั้นเรอะ?
ฝันหวานไปแล้ว! ไม่รู้จักปัสสาวะออกมาส่องดูสารรูปของตัวเองเสียบ้าง!
“เปล่า…ข้าเปล่า…ข้าแค่ล้อเล่น ล้อเล่นน่ะ…” จูวังจะกล้ายอมรับได้อย่างไร เขารีบร้อนปฏิเสธ
“ฮ่า!” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะ “จริงรึ? ทำไมข้ารู้สึกว่าลูกสาวเจ้าไม่เลวเลย หน้าตางดงามทั้งยังอ่อนโยนอ่อนหวาน เจ้าก็ยกนางให้ข้าเถอะ”
“หา?” จูวังตะลึงงัน
เมื่อครู่ เขาก็ตั้งใจแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
ไฉนพอเรื่องนี้ออกมาจากปากของจูต้าเหนียงแล
