ทำให้พวกเขาค่อนข้างท้อใจ! สมัยก่อนจำนวนผู้สมัครเข้ามาไม่มากนัก แต่สถานการณ์ตอนนี้เหมือนขังให้หิวโซมาสิบปีแล้วค่อยปล่อยออกไปหากิน
วันต่อมามีอีเมลทั้งหมดสามพันฉบับแล้ว! แถมยังมีเข้ามาเรื่อยๆ อีก! ในแต่ละปีทั้งประเทศมีนักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกที่สำเร็จการศึกษาเท่าไรกัน แห่มากันสามพันคนแล้ว!
ในช่วงประชุมเปิดภาคการศึกษา จู่ๆ ฉินเสี้ยวยวนตระหนักขึ้นมาว่าการที่ตนตั้งเป้าจะเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำจะเร็วเกินไปหรือไม่ แต่เวลานี้ในวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนียน หลี่ข่ายกำลังตื่นตระหนก!
เนื่องจากเขาพบว่าบรรดานักศึกษาดุษฎีบัณฑิตของวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนียน ดูเหมือนจะไม่สนใจข่าวการรับสมัครของโรงพยาบาลพวกเขาเลย เริ่มพากันหารือว่าจะไปที่โรงพยาบาลอันดับสองของมณฑลตงหยาง!
ข่าวนี้ทำให้หลี่ข่ายค่อนข้างตระหนก อย่างไรก็ตาม… นี่คือการดึงตัวคนไปใช่ไหม แต่ตนกลับหาหลักฐานยืนยันไม่ได้เลย ถึงอย่างไรเฉินชางก็มีชื่อเสียงโด่งดังมากจริงๆ ขอเพียงเขียนบอกในประกาศรับสมัครสักประโยคก็ทรงพลังมาก
‘ยินดีต้อนรับเข้าสู่การเป็นบุคลากรรุ่นบุกเบิกชุดแรก ศาสตราจารย์เฉินสร้างสรรค์ศูนย์ฉุกเฉินที่ดีที่สุดในมณฑลตงหยาง!’
เห็นได้ชัดว่าประโยคนี้ยิ่งใหญ่ทรงพลังมาก แต่ก็ไม่มีใครว่ากล่าวได้เพราะนี่คือเฉินชาง!
ต้องกล่าวว่าขณะที่หลายคนเป็นสุขก็มีหลายคนที่เป็นทุกข์อยู่ เนื่องจากเผชิญแรงกดดันจากสถาบันอื่นๆ ฉินเสี้ยวยวนจำเป็นต้องประกาศข่
