สับสนขึ้นมาทันที! เขาถามอย่างระมัดระวัง “ถ้างั้น… ยี่สิบคนได้ไหม”
เหลยอวิ่นต่ายิ้มน้อยๆ “พอเหรอ”
ฉินเสี้ยวยวนกลืนน้ำลายใจเต้นแรง “หรือว่า… ยี่สิบห้าคน!”
เหลยอวิ่นตาเอ่ยว่า “ใจกล้ากว่านี้อีกหน่อยสิ!”
ฉินเสี้ยวยวนคลั่งแล้ว! เขาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลมานานขนาดนี้ หนึ่งแผนกได้โควตาบรรจุยี่สิบห้าคนต่อปีก็หายากมากแล้ว! นี่ฝ่ายจัดบรรจุคุยด้วยง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร!
ฉินเสี้ยวยวนกัดฟันเอ่ย “รองเหลย คุณระบุจำนวนให้ผมเถอะ ผมเดาไม่ออกเลยจริงๆ ยังไงก็ไม่เกินห้าสิบใช่ไหม!”
เหลยอวิ่นตาได้ฟังก็เงียบไปครู่หนึ่ง “อืม! ได้ ยึดตามเกณฑ์นี้เลยเถอะ!”
