พอเอ่ยประโยคนี้ออกมา! ฉินเสี้ยวยวนนึกสงสัยในชีวิตขึ้นมาทันที นี่.. ออกจะเกินไปจริงๆ ไปหน่อยแล้วมั้ง อนุมัติบรรจุพนักงานประจำปีของแผนกเดียวห้าสิบคนนี่.. จำนวนนี้บ้าไปแล้วใช่ไหม ต่อให้ฉินเสี้ยวยวนมีการศึกษาสูง ก็ยังอดสบถไม่ได้
“เชี่ย”
เรื่องนี้อย่าว่าแต่ฉินเสี้ยวยวนเลย หลังจากผู้อำนวยการโรงพยาบาลทั้งหมดในมณฑลตงหยางทราบเรื่อง ล้วนจะสบถว่า ‘เชี่ย’ ด้วยสีหน้าอิจฉาริษยากันหมด อันที่จริงแล้วการแข่งขันระหว่างโรงพยาบาล ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นการแข่งขันเพื่อแย่งชิงบุคลากร!
เรื่องเงินคุยกันง่าย มีการสนับสนุนจะพัฒนาได้เร็วมาก แต่ถ้าต้องการพัฒนาต่อไป ต้องอาศัยบุคลากรมีความสามารถทุกปีพอเข้าช่วงเดือนแปดเดือนเก้าตามปฏิทินจันทรคติ ก็คือช่วงสงครามชิงตัวคนของมณฑลตงหยาง เมื่อถึงเวลาโรงพยาบาลทุกแห่งจะเปิดรับสมัครทุกคนเริ่มยื่นสมัครได้!
ช่วงเวลานี้ใครเสนอเงื่อนไขดึงดูดใจคนนั้นย่อมได้ผู้สมัครจำนวนมาก! เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องทบทวนเลย! และการได้บรรจุก็คือเงื่อนไขแรกที่คนมีความสามารถคำนึงถึง นักศึกษาแพทย์สุดท้ายก็ค่อนข้างยึดติดกับธรรมเนียม ยังคงคิดว่าได้บรรจุเป็นพนักงานมั่นคงกว่า
ฉินเสี้ยวยวนจินตนาการถึงฉากหนึ่งได้เลย เมื่อถึงเวลานั้น หลังจากเหล่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลทุกแห่งเห็นข่าวรับสมัคร สามมุมมองต้องพังทลายแน่! เรืองรับสมัคร… ก็มีแต่ความเงียบเหงา! แผนกเดียวเปิดรับถึงห้าสิบคน เคยมีเสียที่ไหน คุณทำแบบนี้… รังแ
