สภาวิทยาศาสตร์ไหวหรือ โดยทั่วไปอย่างน้อยสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ก็ต้องมีคุณค่าของการเป็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ละมั้ง!
ไม่อย่างนั้นก็เสริมส่วนที่ขาดในบางสาขาภายในประเทศ ไม่ก็… เป็นผู้สืบทอดทางวิชาการของบุคคลยิ่งใหญ่ที่สุดยอดเป็นพิเศษ หรือไม่ก็ได้รับรางวัลใหญ่…
ตัวเองเหมือนไม่ใช่สักอย่างเลยนะ ตอนบ่าย สวีจื่อหมิงเก็บของที่จัดเรียงเรียบร้อยแล้วไปที่แผนกฉุกเฉิน หลังเห็นเฉินชาง สวีจื่อหมิงก็เหมือนหลิวฉวนอย่างไรอย่างนั้น ใจตุ้มๆ ต่อมๆ
“เออ ศาสตราจารย์เฉิน ผมมาแล้ว!”
สวีจื่อหมิงยิ้มประจบประแจง เฉินชางเลิกคิ้ว
“ทำไมเหรอครับ”
สวีจื่อหมิงยิ้มกระอักกระอ่วน “คือว่า… ศาสตราจารย์เฉิน ผมคิดอยู่นานมาก ผมคิดว่าสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์นี่…”
“อืม! ผมไม่เป็น ก็ต้องมีคนอื่นมาเป็น จริงไหม”
“ผมคิดว่า ผมติดตามศาสตราจารย์เฉินมานานแล้ว จะลดความน่าเกรงขามของศาสตราจารย์เฉินไม่ได้ ต้องลองแข่งดูสักตั้ง”
ความจริงสวีจื่อหมิงพูดถูก!
ในบรรดากลุ่มคนแผนกศัลยกรรมหัวใจของศูนย์ฉุกเฉิน มีแค่สวีจื่อหมิงที่มีคุณสมบัติถึงจริงๆ!
ถ้ามีคนอื่นที่เข้าตา เฉินชางก็ไม่เต็มใจที่จะช่วยเจ้าหมอนี่แย่งชิง
เฉินชางพูดด้วยท่าทีครุ่นคิด “อืม ยังนับว่าคุณใฝ่หาความก้าวหน้า”
ความจริงสวีจื่อหมิงก็ใฝ่หาความก้าวหน้า อย่างไรเสีย ตอนที่เรียนเทคนิคและการผ่าตัดจากเฉินชาง เขาก็ขยันขันแข็ง แต่กับรางวัล เกียรติยศ ตำแหน่งงานเหล่านี้ เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย คนเขาต่างเป
