สภาวิทยาศาสตร์ไม่ใช่หัวหน้าแล้วจะเป็นใคร!”
นึกถึงตรงนี้หลิวฉวนพลันนึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นได้
ทำไมหัวหน้าต้องถามคำถามนี้ตัวเองละ หรือว่า…มีคนเห็นแย้ง?
ดังนั้น!
หลิวฉวนตัดสินใจจะแสดงผลลัพธ์การวิจัยในช่วงเวลานี้ของตัวเองออกมา!
“ใครกันที่คิดว่าหัวหน้าไม่คู่ควรกับสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ ใครมันช่างตาบอด!”
“จริงๆ เลยหัวหน้าอย่าฟังพวกเขาพูดจาเหลวไหล คนพวกนั้นเป็นพวกขี้แพ้ต้องการให้หัวหน้าธรรมดาเหมือนกับพวกเขา”
“ไม่ไหวจริงๆ อย่าฟังคนพวกนี้เลย หนทางสู่ความสำเร็จต้องโดดเดี่ยวเสมอ!”
“อีกอย่างนะชั่วชีวิตคนก็ควรพยายามก้าวเดินไปข้างหน้าไม่ใช่เหรอ คนไม่พยายาม!
จะต่างอะไรกับปลาเค็ม”
หลิวฉวนยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล ทำไม…
ทำไมหัวหน้าหน้าดำขึ้นทุกทีละ หลิวฉวนไม่เข้าใจ…
แต่คำพูดถัดไปของหัวหน้าทำให้เขาเข้าใจหลักการหนึ่งว่า ชีวิตคนเราเรื่องราวทางโลกมีการผันเปลี่ยนอยู่เสมอ
สวีจื่อหมิงมองหลิวฉวนอดพูดไมได
“ผมก็คือปลาเค็มที่คุณว่า ชายวัยกลางคนที่แสนจะธรรมดาคนนั้นนั่นแหละ!”
พูดจบสวีจื่อหมิงก็เดินไปข้างหน้าทิ้งหลิวฉวนให้เริ่มสงสัยในชีวิต!
