างทีชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ก็อาจจะมีความสุขมากพอแล้วจริงๆถ้ามีลูกเพิ่มมาสักคน แบบนั้นก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบ
หลังออกจากโรงหนัง มือถือของเฉินชางก็ดังขึ้นเป็นพยาบาลเสี่ยวเคอ สาวน้อยที่มักจะยุ่งเสมอคนนั้น
เสี่ยวเคอเป็นพนักงานสัญญาจ้าง โรงพยาบาลให้ค่าจ้างที่สมน้ำสมเนื้อกับภาระงานแต่โดยพื้นฐานแล้วทำมากก็ยิ่งได้เงินมากพยาบาลก็เป็นแบบนี้ คํานวณกันว่าจ่ายยาไปเท่าไร ฉีดยาให้คนไข้ไปมากน้อยแค่ไหน อะไรทำนองนั้น
ในเมืองหลวงมีพยาบาลสอบบรรจุไม่มากนัก คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นพนักงานเก่า หรือได้รับการแนะนำเข้ามาจากบุคคลที่มีเส้นสายคนเหล่านี้ว่ากันตามจริงแล้วไม่ขาดแคลนเงินทองมากนักแต่พยาบาลอายุน้อยเหล่านั้น มาที่เมืองหลวงเพื่อหาเงินจริงๆ
โดยพื้นฐานพอทำไปจนอายุสามสิบห้าปีก็ทำต่อไม่ไหวแล้วคนที่พอจะมีกำลังทรัพย์ซื้อบ้านในเมืองหลวงได้ ก็จะถอยไปอยู่แนวหลังแทนแต่คนส่วนมากที่ซื้อบ้านไม่ไหว ก็จะกลับไปหางานทำในเมืองเล็กๆ ที่ไม่ยุ่งยากมากและไม่เหนื่อยจนเกินไปแล้วปักหลักตั้งตัว
การใช้ชีวิตในเมืองหลวงไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นจริงๆ
เฉินชางรับสาย“เสี่ยวเคอ มีอะไรเหรอ”
เสี่ยวเคอเอ่ยด้วยน้ำเสียงค่อนข้างร้อนรน“ศาสตราจารย์เฉินคะ… มีอินฟลูฯ มาที่ศูนย์ฉุกเฉินค่ะได้ยินว่าเป็นแอคใหญ่มีผู้ติดตามหลายแสนคน ตอนนี้เขาไลฟ์อยู่ที่โรงพยาบาลของเราค่ะ”
เฉินชางได้ยินก็ผงะไปเล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้น”
เสี่ยวเคอกระซิบ“เมื่อวานมีผู้ป่วยบาดเจ็บภายนอกคนหนึ่ง
