บทที่ 652 ลูกเขยผู้นี้เป็นอย่างไร?
เดิมทียังคิดว่าที่จูชีสอบได้เป็นเสี้ยนอั้นโฉ่ว นับว่ามีวาสนามากแล้ว คาดไม่ถึงว่าเขายังได้รับความโปรดปรานจากนายอำเภออวี้จนได้รับ ‘จดหมายแนะนำ’
หลิวเจี้ยนถงสามารถบังคับตัวเองไม่ให้อิจฉาจูชีได้ในชั่วพริบตาเรื่องการได้รับตำแหน่ง ‘ซิ่วไฉ’ โดยตรง แต่เรื่องจดหมายแนะนำนี้…
…โจวเสวีย นั่นคือโจวเสวียเลยนะ
นอกจากผู้ที่ดีเลิศที่สุดในการสอบฝู่ซื่อก็มีเพียงบัณฑิตที่หากไม่ร่ำรวยก็ต้องมีหน้ามีตา จึงจะมีโอกาสได้เข้าไป
หลิวเจี้ยนถงเข้าใจอย่างชัดแจ้งยิ่งนักว่า เขาที่ดิ้นรนกับการสอบเสี้ยนซื่อมาสองปีกลับยังไม่มีแม้แต่ชื่อเสียง หากต้องการผ่านการสอบฝู่ซื่อเกรงว่า…หนทางยังอีกยาวไกล!
เช้าวันต่อมา
แม้จูซานจะรู้ว่าหลิวเจี้ยนถงกลับดึกแต่ก็ไม่รู้ถึงความในใจของคน ยามที่ตื่นมาตอนเช้าก็ยังเตรียมน้ำร้อนล้างหน้าให้คนอย่างมีน้ำใจ
“ขอบใจ!” หลิวเจี้ยนถงกล่าว
“ไม่เป็นไร ท่านล้างหน้าล้างตาก่อนให้เรียบร้อยแล้วพวกเราค่อยออกเดินทาง เมื่อครู่บังเอิญเจอกับกวงจี้ เขาบอกว่ารถม้ามาถึงหน้าโรงเตี๊ยมแล้ว ให้พวกเรารีบหน่อย” จูซานเคลื่อนไหวมือไม้ทำงานไม่หยุด ทั้งยังเร่งให้จูชีรีบตรวจสอบว่าของของตัวเองมีสิ่งใดตกหล่นไปหรือไม่ ทั้งยังถามหลิวเจี้ยนถงว่าจัดของทั้งหมดเรียบร้อยแล้วหรือไม่
เพราะเส้นทางกลับไปต้องใช้เวลาสองวัน ระหว่างทางต้องกินเสบียงอาหาร ดังนั้นอาหารเช้ามื้อสุดท้าย อาจารย์เสินจึงให้ทุกคนกิน
