ที่โรงเตี๊ยม
เส้นทางขากลับกับยามที่มานั้นแตกต่างกัน ยามนั้นในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวายไม่ว่าใครก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร
บัณฑิตที่ต้องการรีบสอบก็ต้องการคว้าโอกาสสุดท้าย ตรวจสอบช่องโหว่เพื่อพยายามครั้งสุดท้ายให้ดีที่สุด
ในยามนี้ฝุ่นผงจางลงแล้วจึงหายใจหายคอได้อย่างโล่งอก คนที่สอบไม่ผ่านในครั้งนี้ก็รู้สึกผิดหวัง
เมื่อคิดใคร่ครวญดูอาจารย์เสินมีลูกศิษย์ไม่กี่คน ซึ่งสองคนสอบผ่านแล้ว ทั้งยังมีคนหนึ่งเป็นเสี้ยนอั้นโฉ่ว หากพวกเขาสอบอีกคราก็ดูเหมือนจะผ่านการสอบกันอีกหน่อย…อาจารย์เก่งกาจที่ไหนจะกล้าบอกว่าลูกศิษย์ที่ตัวเองสอนทั้งหมดล้วนสอบผ่าน?
ในกลุ่มมีห้าคน สอบผ่านแล้วสองคนก็เป็นเรื่องที่เอาไปโอ้อวดได้แล้ว
อีกทั้งยังมีคนหนึ่งได้เป็นเสี้ยนอั้นโฉ่วด้วย
ไม่รู้ว่าหลิวเจี้ยนถงอารมณ์อ่อนไหวหรือไม่ แต่เขารู้สึกว่าเหล่าเพื่อนร่วมชั้นชอบไปรวมกลุ่มข้างตัวจูชีเป็นพิเศษ
เห็นได้ชัดว่าเมื่อก่อนพวกเขาชอบอยู่ข้างตนมากที่สุด แต่ในยามนี้กลับ…
ความขุ่นมัวในจิตใจก็ยิ่งเข้มข้นมากขึ้น
มีเพียงมุมปากที่ประดับรอยยิ้มซึ่งยังคงพูดคุยกับทุกคนอย่างอ่อนโยน จึงไม่มีใครสังเกตเห็น
ยามที่มาถึงตำบลอันจิ่ว ฟ้าก็มืดแล้ว
อาจารย์เสินไม่อยากให้ลูกศิษย์เร่งรีบเดินทางตอนกลางคืนจนเกิดอุบัติเหตุ จึงให้พวกเขาอาศัยอยู่ในที่พัก วันรุ่งขึ้นค่อยออกเดินทางต่อ
เสินต้าเหนียงและเสินฮูหยินที่กำลังยุ่งอยู่กับงาน เมื่อได้ยินว่าลูกชายของตนทำใ
