บทที่ 651 แมลงตัวน้อยที่เรียกว่า ‘ความริษยา’ กัดกินหัวใจของเขา
ในน้ำเสียงของนายอำเภออวี้เผยความเสียดายออกมาทุกส่วน
บางทีเขาอาจต้องการพูดอันใด แต่เพราะเหตุผลบางอย่างจึงไม่ได้พูดออกมา
ส่วนจูชีฟังเข้าใจหรือไม่ก็ไม่มีใครรู้
ในหัวของเขาเกรงว่าส่วนใหญ่คงล้วนไม่เข้าใจนัก เพียงแค่ตั้งใจจดจำคำพูดนี้ของนายอำเภออวี้เอาไว้ในใจ
ระหว่างทางที่กลับมา เขาก็ถามจูซานว่า “พี่สาม หลังจากนี้ข้าต้องไปเรียนที่สำนักศึกษาโจวเสวียหรือขอรับ? เช่นนั้นเมื่อข้าไปที่โจวเสวีย แล้วอาจารย์เสินจะทำอย่างไรขอรับ?”
ในยามนี้เขาบริสุทธิ์ใจอย่างยิ่ง อาจารย์ผู้นี้สอนให้เขารู้หนังสือ สอนเขาว่าจะเข้าร่วมการสอบขุนนางระดับเคอจวี่อย่างไร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าย่อมเป็นคนที่ ‘ยอดเยี่ยมที่สุด’
เรื่องที่เขาไม่รู้ อาจารย์เสินล้วนมีคำตอบ
แต่ในยามนี้นายอำเภออวี้กลับบอกเขาว่า…เจ้าต้องไปสถานที่ที่ดีกว่า ที่นั่นมีอาจารย์จากเมืองหลวง ซึ่งที่นั่นเรียกว่าสำนักศึกษาจั้วโจว
“ไม่รู้สิ” จูซานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เมืองผู่โซ่วไกลจากบ้านพวกเรามากทีเดียว”
คำว่า ‘ไกล’ คำเดียวก็สามารถอธิบายความกังวลในใจของเขาได้แล้ว
ไม่ว่าจะเป็นตำบลอันจิ่วหรือตำบลอี้คัง ก็อยู่ในอาณาเขตของราชวงศ์เซินถูซึ่งเป็นเพียงจุดสีดำเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง และยังมีโจวมีจวิ้นมีหัวเมือง ทั้งยังมีเมืองหลวงที่ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจของฮ่องเต้
แม้เย่อวี๋หรานจะส่งจูชีไปเข้าสำนักศึกษาแ
