ูดไม่ได้ “ไม่อย่างนั้นจะเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร! อีกอย่าง… ถ้าเก่งจริงๆ จะไปร่วมรายการนี้ทำไม!”
ตอนนี้เองหมอแผนกจักษุวิทยาที่เพิ่งปรึกษาเคสจบ ได้ยินทั้งสองวิจารณ์กันก็พูดว่า “เฮ้อ ว่าไม่ได้เชียว พวกเขาเก่งจริงๆ นะ!”
“เดี๋ยวผมให้ดูอีกซีซัน!” หมอฉินจากแผนกกุมารเวชค้นหาในโทรทัศน์อย่างลึกลับครู่หนึ่ง “เห็นเด็กชายคนนี้ไหม เขาชื่อหลิวเหวยเจ่อ”
เหล่าหม่าพยักหน้า “ครับ เขาเป็นอะไร เด็กคนนี้ความจำดีมาก จำลำดับของไพ่ห้าสิบหกใบได้ในยี่สิบนาที! และมีไหวพริบต่อสีเป็นอย่างมาก!”
หมอจินพลันตอบว่า“ใช่ครับ เด็กคนนี้สายตาไม่ค่อยดี ตอนผมวัดสายตาให้เขาคราวก่อน แถวสุดท้ายที่ตัวเล็กที่สุดเขายังมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ตอนนั้นผมอึ้งไปเลย สุดท้ายคุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น พอแม่ของเขาบอกผมว่าเด็กคนนี้ท่องตัวเลขในตารางวัดสายตาได้!”
“ตอนนั้นผมอึ้งมาก เพราะลำดับตารางตัวเลขที่ใช้ในการวัดสายตาของเราไม่เหมือนข้างนอก แต่ไม่นานเขาก็ท่องได้แล้ว ตอนแรกผมไม่เชื่อ เปลี่ยนเป็นอีกตารางไม่ถึงสองนาทีเขาก็ท่องได้อีกแล้ว เพราะฉะนั้นบางทีอัจฉริยะนะมีจริงอยู่แล้ว…”
“และเด็กคนนี้ถูกพ่อแม่เลี้ยงมาแบบเด็กอัจฉริยะจริงๆ อายุแค่เก้าขวบ ท่องบทกวีถังได้ไม่รู้เท่าไร ศัพท์ภาษาอังกฤษและภาษาสเปนก็เรียนมาอย่างจริงจัง ช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ!”
ทุกคนได้ยินคำพูดของหมอจินแล้วอดถอนหายใจไม่ได้!“ดูเหมือนว่าอัจฉริยะจะมีจริงๆ!”“ใช่ หดหู่ใจจริงๆ เลย เกิดมาจา
