องไห้ด้วยความเสียใจ“ตอนนั้นทุกคนในหมู่บ้านบอกว่าฉันท้องลูกผีอยู่แน่นอน แต่ตอนนั้นลูกผีแค่ยังไม่โต ฉันไม่ควรไปผ่ามันเลย! พอไปผ่าก็ทำให้ทุกคนโกรธ บอกว่าเรื่องพ่อฉันกับอุบัติเหตุรถชนเกิดขึ้นเพราะฉันอยากไปผ่าลูกผีทิ้ง ต่อมาครอบครัวของคนที่ตายเพราะรถชน พากันมาที่บ้านฉัน ต้องการจะตีฉันให้ตาย บอกว่าฉันเป็นตัวซวย เป็นเสนียด ทำให้ภูตผีพิโรธ…”
“ตอนนั้นคุณปู่บอกว่าไม่ได้เป็นเพราะฉัน นี่คือโรคชนิดหนึ่ง เขาปกป้องฉัน… คุณปู่ก็เป็นที่เคารพนับถือ มีชื่อเสียงในหมู่บ้านมาก ทุกคนถึงได้ยอมละเว้นฉัน แต่ผ่านไปอีกไม่นานคุณปู่ก็เสีย ไม่รู้ด้วยว่าจากไปเพราะโรคอะไร! ต่อมาทุกคนในหมู่บ้านรู้เรื่องของฉันกันหมดแล้ว… ส่วนแม่ฉันก็มีสามีใหม่ แต่ว่าพ่อเลี้ยงรังเกียจฉัน ขังฉันเอาไว้ที่เรือนหลังบ้าน ไม่ให้ฉันออกไปไหน”
“หลังจากนั้น… ผ่านไปอีกไม่นานจู่ๆ ท่าเดินของฉันก็เริ่มกลายเป็นแบบนี้ พอเป็นแบบนี้พวกเขาก็ยิ่งกลัวมากขึ้น บอกว่าตอนนี้ฉันถูกผีสิงร่างแล้วแน่นอน คงจะมีลูกผีอีก… เซียนเฒ่าของหมู่บ้านคนนั้นบอกว่าช่วยขจัดคำสาปของฉันได้ ให้ฉันไปบำเพ็ญกับเขาบนเขา… ตอนนั้นพ่อเลี้ยงกับแม่ของฉันเห็นด้วยกันหมด แต่หลังจากฉันขึ้นเขาไปแล้ว เขาคิดจะล่วงเกินฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นฉันขู่ว่าจะยอมตาย ไม่แน่ว่าคงถูกเขาล่วงเกินเข้าจริงๆ ฉันป่วยแต่ฉันไม่ได้โง่ แต่ว่า… ตอนนั้นท่าเดินของฉันกลายเป็นแบบนี้แล้ว จะลงเขาก็ทำไม่ได้ จะหนีก็หนีไม่ได
