บทที่ 650 ข้าถือไม้ไล่ตียวนยาง
ใช้ชีวิตอย่างดีไม่มีอะไรจนต้องมาใส่ใจเรื่องนี้เลยหรือ?
จูเอ้อร์เม่ยราวกับไม่ตระหนักแม้แต่น้อย จับมือเย่อวี๋หรานพลางพูดอย่างดีใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าอยากบอกกับท่านว่าหญิงผู้นี้เหมาะสมทีเดียว ทำงานบ้านได้ทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องในบ้านหรือนอกบ้านล้วนทำได้ดีหมด”
“ยิ่งไปกว่านั้นยังสวยอีกด้วย ข้าช่วยท่านดูแล้ว สะโพกใหญ่เป็นพิเศษ หน้าอกก็ใหญ่เหมือนกันในภายภาคหน้าต้องคลอดลูกชายได้แน่”
“เจ้าสามบ้านท่านก็อายุไม่น้อยแล้วทั้งยังเป็นการแต่งงานครั้งที่สอง สามารถหาคนเช่นนี้ได้นับว่าดียิ่ง”
……
พล่ามแนะนำต่อไป แทบอยากจะรับปากแทนเย่อวี๋หรานอยู่แล้ว
“ในเมื่อเป็นคนดีถึงเพียงนี้ เจ้าก็เอาแต่งเข้าบ้านเจ้าเลย” เย่อวี๋หรานพูด
“จริงหรือ ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านต้องรับปาก…” จูเอ้อร์เม่ยพูดจบก็รู้สึกตัว นางพูดด้วยสีหน้ามึนงง “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านหมายความว่าอย่างไร? เหตุใดจึงบอกให้เอาแต่งเข้าบ้านข้าเล่า? ลูกชายข้าสองคนล้วนแต่งงานแล้ว จะยังแต่งเข้าได้อีกเสียที่ไหน?”
“อา เจ้าก็รู้ว่าเจ้าไม่มีลูกชายแล้ว เช่นนั้นเหตุใดเจ้าต้องกระตือรือร้นถึงเพียงนี้เล่า?” เย่อวี๋หรานถาม
“นี่ไม่ใช่ว่าข้าร้อนใจแทนท่านหรือ” จูเอ้อร์เม่ยกล่าว “ท่านลองดูเจ้าสามบ้านท่านช่างน่าเวทนานัก ผู้หญิงแต่งเข้าอย่างดี แต่ผลคือชะตาสั้นนัก เพิ่งแต่งเข้าไม่กี่ปีก็ตายเสียแล้ว ทั้งยังไม่ทิ้งลูกชายหรือลูกสาวไว้ให้ ท่านไม่รีบให้เขาแต่
